Snarveien (2009)

Op zich had ik me hier niet teveel van voorgesteld. Erg verrassend is het ook allemaal niet. Vanaf het moment dat het koppeltje met hun auto het bos induikt, weet je dat er problemen gaan komen. Die politieagent zijn uiterlijk leek me al vrij verdacht, dat ik al meteen dacht: "wat zou het toch weer erg simpel zijn moest die in het complot zitten". Dat het dan ook nog zo is, tja... Nuja, los van dat was het nog wel een aardige film. De inleiding duurt naar mijn mening wat te lang en wanneer het dan echt leuk wordt, is het eigenlijk vrij snel afgelopen helaas. Toch zat er tijdens de hele film wel een spanning in waardoor het mij bleef boeien. En de hoofdpersonages die beiden in leven bleven, was dan ook weer eens leuk om te zien. 2,5*

Redelijk werkje met goede sfeer en een prima setting, maar een te trage opbouw en daardoor lang tijd wat aan de saaie kant. Ook kon de uitwerking een stuk beter, het was toch de gore dat te weinig aanwezig was.

Schilderachtig buigt het bladerdak van talloze bomen over de weg waarlangs het jonge Noorse paartje vanuit Zweden terug naar Noorwegen rijdt. Het is een vredig tafereel dat zich aandient. Een verliefd stelletje op terugreis door de feeërieke Zweedse bossen. Het duurt maar even. Snarveien heeft immers het horrorlabel, dus zijn de Zweedse bossen minder vredig en feeëriek dan ze schijnen. En ja hoor. Voor je het weet figureren de protagonisten in een verraderlijk scenario. Regisseur en schrijver Severin Eskeland maakt er een vermakelijke horrortrip van. Hij doet dat niet met behulp strak gestileerde en gepolijste beelden. Hij doet dat met ruwe ongelikte beelden die maken dat je je niet in een gelikte horrorproductie waant maar in een film die de realiteitszin benadrukt. En daar zit ook de kracht van de film. Hoe meer de realiteitszin wordt benadert, hoe leuker de film is. Veel van de beelden stammen van camera’s die her en der langs de beboste weg zijn opgehangen. De beelden impliceren een rauwe werkelijkheid en ze impliceren dat iemand meekijkt. Een intrigerende gedachte. De ogen van de opgehangen camera’s zijn de ogen van de bespieder van het jonge paar. Wie hij is wordt pas tegen het einde van de film onthuld. Tot die tijd passeren allerhande aanwijzingen die de kijker op het goede dan wel het verkeerde spoor zetten. Aanwijzingen in de vorm van merkwaardige karakters die het jonge stel ‘toevalligerwijze’ tegenkomt. De ontmoetingen verhogen de beklemmende sfeer die vrijwel vanaf het begin in de film hangt en die heel succesvol steeds met kleine stapjes wordt versterkt. Een vervelend voorvalletje hier. Een ontmoetinkje daar. De spanningsopbouw is prima. Expliciete horror ontbreekt. Drastische geweldsexplosies worden consequent buiten het oog van de camera gehouden. Ik miste het expliciete niet. Beter gezegd: het viel me niet echt op. Ook zonder het plastische element is Snarveien nasty genoeg. Leuk filmpje.