Brussels by Night (1983)

François Beukelaers is Max, een losgeslagen figuur die dringend nood lijkt te hebben aan een psychiater. Gelukkig voor de kijker is dat nu niet aan de orde en volgen we zijn spoor in de Brusselse smeltkroes, soms overdag, maar vooral ‘s nachts. Voor Brusselkenners gaat het sowieso om een fijne sight seeing tour door het Brussel van begin jaren ‘80 waarbij je kan afvinken wat er al dan niet veranderd is in het straatbeeld. Een grote meerwaarde is zeker ook de soundtrack van Raymond van het Groenewoud. De bekende titeltrack is intussen iconisch, maar ook de overige nummers mogen er helemaal zijn. Het geeft nogmaals blijk van het veelzijdige talent van Raymond. Regie en fotografie van respectievelijk Marc Didden en Willy Stassen zijn dik in orde. Mooie longshots die Brussel in de kijker zetten, dynamische camera wanneer vereist, etc. Mooiste moment vond ik eigenlijk de ondervraging van Ingrid De Vos door onderzoeksrechter Senne Rouffaer in het halfduister, erg noirish. Film en scenario moeten het hebben van een sterke sfeerschepping en anekdotisch karakter, waarbij de losse eindjes naar het einde toe mekaar vinden. Brussels By Night heeft een existentieel kantje in de figuur van Max, die moeite lijkt te hebben met de geplogendheden van het leven en bovendien verwikkeld raakt in een driehoeksrelatie met Alice (Ingrid De Vos) en Abdel (Amid Chakir). De film kent hilarische momenten - die humor van Didden en Deruddere -, op andere momenten zijn we getuige van de tristesse van mensen die willen maar niet kunnen. Wat een knap debuut van Marc Didden.

Ruwe Belgische diamant. Als Belg die in Brussel werkt (hoewel dat nu minder is met de telewerkcultuur) wist de film me helemaal mee te krijgen. Ik herkende heel wat plaatsen die nu onherroepelijk veranderd zijn. Fijn om een decor terug te zien van telefooncabines, marginale cafeetjes waar men nog in oude franken betaalde, in een tijd waar er nog gerookt werd in openbare plaatsen en de auto's gratis konden parkeren waar ze wilden. Een Brussel dat ook nog lekker volks was ... Max is een zelfdestructieve gast die naar Brussel gaat om zichzelf te verliezen. Hij is een klootzak, een ruziemaker, een man die niks om zijn eigen bestaan geeft en ook het geluk aan anderen niet wil gunnen. Hij vindt "vriendschap" in Alice, een cafédienster die ook half en half een affaire heeft met Abdel, een Marokkaanse inwijkeling. Maar in feite vindt hij met niemand verbinding. Sukkelaar Louis komt het trio aanvullen en samen gaan ze op daguitstap. En naar wie telefoneert Max de hele tijd door? Jazeker, het stemmige Brussels by Night is een belangrijke Belgische film, een klassieker om trots op te zijn en die meer erkenning verdient. Eén van de eerste modernere films, met een gepaste soundtrack van Van het Groenewoud. Van het depri einde wordt je ook wel even stil... Vond 'm heel goed.

Vandaag ga ik naar Brussel, sommige minder gefortuneerden op deze aardbol wonen daar nu eenmaal en dienen af en toe (niet te vaak) opgezocht te worden, dus ik dacht dat het leuk was om tevoren deze film te kijken. Het begin van Brussels by night is ook leuk. Het leek een soortgelijke prent te worden als die Engelse film uit begin jaren '90 over een soort filosofische vagebond, ik ben de titel kwijt, volgens mij herhaalt een woord zich in de titel (?). Afijn, op een gegeven moment ontstaat er een soort driehoeksrelatie met jaloezie en blijkt hoofdpersoon Max een ordinaire psychopaat en toen was de film mij helemaal kwijt. De film was op dat punt trouwens zelf ook zijn originele muziekscore kwijt; de jazzy klanken uit het begin zijn in geen velden of wegen meer te bespeuren. Wat ik nog wel leuk vond was het geografische middelpunt van België, met die twee verlepte kerstbomen. Verder met enige moeite uitgezeten.