The Somme (2005)

Prima docudrama. Misschien iets te veel getallen. Een rondgang langs al die graven met de camera had genoeg gezegd.

Nu en dan komt er een stukje geschiedenis met originele beelden wat de kijker(s) stukjes informatie geeft over de 1e wereldoorlog. Het gespeelde deel van de film is best aardig in elkaar gezet met een realistisch gegeven over deze verschrikkelijke oorlog waarbij meer dan 1.000.000 mensen zijn gedood aan de verschillende zijden. Zijden, daarmee bedoel ik aan de ene kant vooral Engelsen en Fransen en aan de andere zijde de Duitsers. In deze oorlog was Nederland niet betrokken omdat Nederland neutraal was. Een wereldoorlog verder trok de dictator Hitler zich niets aan van die neutraliteit, ondanks het feit dat enkele dagen voor de inval en het bombardement op Rotterdam, Hitler had gezegd dat hij onze neutraliteit zou respecteren. Nou, niet dus! In "The Somme" zie je heel mooi hoe men in die tijd dacht over een oorlog, vooral omdat het veel vrijwilligers betrof aan de westerse kant. De Duitsers hadden voornamelijk dienstplichtigen en beroepsmilitairen aan het front. Hoe dacht men aan westerse kant over de oorlogsvoering? Sommigen beschouwden het als een dagje uit. Daar kwamen ze na verloop van tijd op terug, toen het front maandenlang geen actie kende. En toen om half 8 s'ochtends, toen barste de bom bij wijze van spreken. En om deze verschrikkingen draait deze film! Van ons een 8-.

Nog even in de Eerste Wereldoorlog gebleven na Im Westen Nichts Neues, en ditmaal het Engelse trauma aan de beurt. Hoofdverantwoordelijke Sir Douglas Haig, een naam die tijdens het kijken maar niet wilde vallen en de herinnering aan 2014 en 2018 waar uiteraard WO1 herdacht werd en het me opviel hoe men daar in Engeland mee bezig is. Duidelijk werd me toen dat het verlies geleden in de eerste wereldoorlog zwaarder weegt dan wat er gebeurde in de Tweede. Iets dat niet zo raar is als je de verliescijfers van de eerste dag er op naslaat, bijna 20.000 slachtoffers, werkelijk ontstellend. Aardig is toch op zijn minst de poging het verhaal gestalte te geven met korte stukken ingevuld door acteurs. Toch kon de kennismaking en aanloop naar het offensief niet saaier dan dit en boeit het absoluut voor geen meter. Een vergelijking met Journey's End uit 2017 is snel gemaakt maar het verschil met die prima film kon niet groter. Verbetering zit er gelukkig wel in als het bombardement los barst met het hele gevolg. Aardig is toch zeker het Duitse relaas van shellshock en the fight to survive na bijna acht dagen zonder slaap. Angst, emotionele brieven en de verschrikkelijke verspilling, ja er zit verbetering in richting het einde, en ontstellend en onbegrijpelijk is de laakbare tactiek van de Engelsen die bijna uit de middeleeuwen lijkt te stammen. Want een Engelsman zoekt geen dekking, die trotseert het gevaar als een heer, trots en rechtopstaande. De tactiek, met kleine groepjes, kikkerspronggewijs en uiteraard dekking zoekende in kraters, die de Fransen hanteerde, was letterlijk een eyeopener voor de Engelsen die worstelden met de vele slachtoffers. Een interessante tijd, een aardige poging, verbetering zit er in de tweede helft, maar het is allemaal net te mager en biedt mij weinig nieuws maar dat zal persoonlijk zijn.