Kynodontas (2009)

Eens met [user=157338]De filosoof[/user], al geef ik ook panjoe gelijk dat het onze taak is dieper te proberen graven. Weliswaar tot op zekere hoogte. 'Kynodontas' dus. Grappig? Hmm. Alleszins niet zoals ‘The Lobster’ of ‘The Killing of a Sacred Deer’. Mij deed deze film evenzeer aan Ulrich Seidl denken: gitzwarte humor, de courante morele en esthetische grenzen ver voorbij. Ver… Weliswaar is het intrigerend om je niet alleen af te vragen wat systematische mishandeling met jongeren doet, maar ook (en in dit geval: vooral) met jezelf als toeschouwer: is lachen überhaupt een optie? Niettemin heb je voor dit soort humoristisch experiment een verhaal nodig dat een hilarisch kader schept – cfr. ‘The Lobster’ of ‘The Killing of a Sacred Deer’. Maar ‘Kynodontas’? Nee, daar ontbreekt het aan een “veilig narratief”, een duidelijk stilistisch of conceptueel kader dat op de korrel wordt genomen – of het moet het filmmedium zelf zijn. En inderdaad, in de finale blijkt de hele vertoning als het ware te draaien rondom de transgressie van de cinematografische voorschriften voor wat betreft het tonen van verbaal, fysiek, seksueel en opvoedkundig geweld. Haneke, dan toch? Wel, huiveren hebben we vermoedelijk collectief kunnen doen. Maar verheffend? Forget it. En net daarom: wat mij betreft het bekijken amper waard. 2,25*

Huisarrest Tijdens het eerste half uur was ik nog sterk geneigd deze psychologische drama/thriller af te zetten omdat hij mij veel te vaag en traag aandeed. Achteraf bleek het een geval te zijn van in moeten komen, want naarmate de speelduur vordert werd ik steeds meer in de bizarre leefwereld van dit Griekse gezin gezogen. Al snel deed het verhaal mij sterk denken aan het spookgezin dat ontdekt werd op een boerderij in Ruinerworld hier in Nederland, om en nabij een jaar geleden. Hoewel hier inmiddels veel over bekend geworden is, is het nog steeds een raadsel wat zich hier allemaal precies heeft afgespeeld. Dogtooth geeft een inkijkje binnen een vergelijkbare situatie, en laat zien wat voor een impact een op zijn zachtst gezegd controversiële opvoeding op inmiddels grootgebrachte kinderen kan hebben. Een opvoeding waarin de ouders - die beiden wel meer dan een steekje los hebben zitten- een geheel eigen leefwereld voor hun kinderen hebben gecreëerd, zonder dat deze ooit een stap buiten hun eigen achtertuin hebben gezet. Zonder invloed van buitenaf is zo'n eigen realiteit die gecreëerd kan worden eigenlijk heel beangstigend, en het laat ook goed zien hoe groot de impact van ouders op opgroeiende kinderen kan zijn. Het resultaat is even bizar als fascinerend, zeker wanneer de 'kinderen' steeds meer op zoek gaan naar invloeden van buitenaf. 3,5*

Lanthimos. Als regisseur zeker een van de vreemdere regisseurs die we hebben gekregen. Dogtooth stamt nog af van zijn Griekse cinema, maar staat niettemin bekend als een zeer verontrustende film in Amerika. Na het zien van de film kan ik concluderen dat het vooral een vreemde film is geworden die enkele taboeonderwerpen aanraakt. De Amerikaanse bijdrages van Lanthimos konden me best smaken, en daarom is het jammer dat het werk dat juist bekender is van hem tot nu toe mijn minst favoriete Lanthimos-film is. Dogtooth kent in principe dezelfde opzet als de andere films van deze regisseur, maar de uitvoering is wat minder strak en vooral gefocust op de weirdness. Verder zal je zelf een beetje invulling moeten geven aan Dogtooth, want Lanthimos laat vooral zien en vertelt weinig. Hierdoor zal je regelmatig met wat vraagtekens staan tegenover enkele scenes. Het is zeker geen aaneenschakeling van weirdness, want elke scene heeft wel een betekenis, maar of dat de film zelf meteen beter maakt? Ik vind van niet. De uitvoering is niet echt strak genoeg en de statische beelden van rust weten niet voor de volledige speelduur te boeien. De keuze voor een nogal kale inrichting kan ik best begrijpen, maar weet niet aanhoudend intrigerend te blijven voor de volledige speelduur. De gitzwarte humor tussendoor wisselt ook een beetje van oprecht grappig naar iets te geforceerd. Het acteerwerk is wisselend. Enkele rollen zijn erg sterk, maar rollen zoals die van Papoulia kan ik wat minder waarderen. Zeker die gefrustreerde dansscene richting het einde had vooral een irritant effect. Verder blijft deze film voor de volledige speelduur apart en de taboeonderwerpen worden ook daadwerkelijk getoond waardoor deze film zeker als schokkend ervaren kan worden. Ik kan er zelf alleen niet al te veel mee. Jammer.