House of Fears (2007)

Vrij standaard. Kills die niet al te bijzonder waren, personages die niet al te snugger zijn, geforceerde dialogen en een spanningsboog die niet altijd even sterk is. Maar toegegeven: Ik vond het vermakelijk. Zeker op momenten dat er weer iemand sneuvelde en je met moeite een paar tranen uitgeperst zag worden bij de anderen. Humor! Een paar kills waren de moeite waard en de locatie is leuk. Verder een complete herhalingsoefening. Jammer dat veel buiten beeld gebeurde en dat de soundtrack niet geslaagd was, vrij rare keuzes soms. Al met al, best aardig.

Een cliché berg met stront. Geen vlaggetje, geen sprinkeltjes of hagelslag erop. Gewoon een berg onvervalste poep. In de basis al slaapverwekkend, maar de out-of-screen uitvoering is bloedende-nagels opwekkend. De idioterie spat van het scherm af en buiten een behoorlijk spooky begrafenisondernemer heeft het spookhuis weinig om het lijf.

Een leuk gedecoreerd spookhuis brengt enige flair aan deze redelijk levenloze (en vooral inhoudsloze) horrorfilm. Bijzonder is vooral dat regisseur Ryan Little dubbel en dik inzet op de achtergrond van zijn personages, terwijl ze in principe geen moment waardig zijn aan al die minuten. Uiteraard is het logisch dat er een beetje diepgang in de film wordt vermengd aangezien het een je-grootste-angst concept is, maar Little gaat toch wel dik over de acceptabele norm heen. Gelukkig staat daartegenover een lekker vlot filmpje met een leuke attractie. Met name de variatiehoeveelheid aan kamers valt daarbij op en dat is fijn, want dat is wel de creativiteit waar een geheel als House of Fears het van moet hebben. Spijtig genoeg is het ook zo dat wanneer het dan op de pure horror moet aankomen Little redelijk lomp te werk gaat, waardoor geen enkel creatuur dat hier uiteindelijk rondloopt een angstaanjagende indruk maakt. Het interessante concept zorgt voor genoeg interessante bezienswaardigheden, maar als horrorfilm zelf is dit amper geslaagd te noemen.