La Teta Asustada (2009)

Phoe, wat een bijzonder verhaal. Wanneer je de synopsis leest heb je ook geen idee wat je moet verwachten. Ze heeft een aardappel in haar vagina gestopt, moet je daar nou om lachen of getreurd zijn dat het meisje zich genoodzaakt voelde om dit te doen? Je eerste reactie wanneer je zoiets leest is dan ook 'WTF?' maar wanneer je het verhaal er omheen kent, vergaat je het lachen wel. Het is triest, en als vrouw zijnde doe je hard je best om het niet teveel te visualiseren en het je voor te stellen. Ik moet er niet aan denken, al die risico's. De infecties, de aardappel kan groeien (de wortels komen er uit) en maar te zwijgen over bloedingen. De rillingen lopen me over mijn lijf bij de gedachte alleen. Het verhaal is donker, bedrukt en toch vrij simpel. Fausta is lastig benaderbaar voor de kijker, je ziet haar angst, maar je kunt er niet veel mee. Ze kwam niet bij me binnen, ik voelde niks voor haar en kreeg ook geen 'band' met haar personage. Ook de andere personages bleven vlak. Het verhaal is traag, zit weinig schot in. Maargoed, het is dan ook niet het type film waar de ene naar de andere gebeurtenis moet voorvallen. De zangstukjes haalden de vaart ook behoorlijk uit de film, en er zat al zo weinig vaart in. Zoals al vaker beschreven is het voornamelijk het einde wat noemenswaardig is, dit haalt de film nog enigszins omhoog in mijn waardering. Eindelijk datgene waar ik naar op zoek was bij deze film, helaas wel erg aan de late kant. Jammer.

Interessant verhaal, interessante cultuur, inheems taaltje, een inheems volk, het heeft soms wat weg van een documentaire, maar de regie slaagt met al die elementen er niet in om een goede film te maken. Het verhaal alleen al zou emoties moeten oproepen, maar het wordt erg droog gebracht, het lukte me niet om met de personages mee te leven. Het gaat over zogenaamd zielloze mensen omdat ze uit een verkrachting zijn geboren, de film zet ze ook zo neer in plaats van als de gestigmatiseerde mensen die ze waarschijnlijk in werkelijkheid zijn. Een film dus die zo'n door de maatschappij opgelegde stigma bevestigt in plaats van dat het onderuitgehaald wordt. Vreemd eigenlijk dat het de Gouden Beer heeft binnengesleept, misschien dat men wou kiezen voor een inheems aandoende film. Een andere genomineerde, About Elly (2009), had het makkelijk van deze kunnen winnen. Magere 2,5*.

Ik had wel wat verwachtingen voor deze Gouden Beerwinnaar, maar was toch wat ontgoocheld na afloop. Ik vond het weinig beklijvend en werd te weinig meegetrokken in het verhaal. Nochtans is het uitgangspunt wel sterk met het stigma of taboe dat heerst voor kinderen die geboren zijn uit een verkrachting. Interessant is het volksgeloof dat deze trauma’s via hun moedermelk aan hun dochters worden doorgegeven hoewel men in tegenstelling tot het platteland er in de stad wel andere theorieën op nahoudt. Een vrij beladen verhaal, donker en bedrukt. Over angst ook die je remt als persoon en hoe je moet functioneren. En toch voelde ik me te weinig betrokken met het personage. Hoewel cultuur en folkore was ik niet zo enthousiast over de muzikale intermezzo’s. Mja, er zat toch meer in vond ik. Jammer.