The Glass Key (1942)

De film begint aan een hoog tempo en had iets meer zijn tijd mogen nemen om de verhoudingen tussen de personages neer te zetten. Vond het ook jammer dat er niet wat meer werd ingezet op de politieke intriges en dat ze vooral blijven focussen op niet al te overtuigende romances. Donlevy en vooral Bendix doen het goed, was hier minder overtuigd door Lake en Ladd. Het zou een iconische noir-duo moeten zijn, maar het deed me niet zoveel. De scene waar ze elkaar zitten aan te staren, begon nog wel spannend, maar het bleef zo lang duren en was zo weinig subtiel dat het een beetje onnozel werd. Vond Ed Beaumont ook een beetje een wannabe, die niet zo bad-ass was als hij zich probeerde voor te doen. Blijft het wel grappig vinden hoe personages in films uit dit genre (of misschien wel gewoon deze hele periode) het over de eeuwige liefde en trouwen hebben terwijl ze elkaar nauwelijks kennen. "Ik heb altijd van je gehouden, van de eerste keer dat ik je zag, je zit steeds in mijn dromen, je gaat nooit uit mijn gedachten, hier is een verlovingsring, etc.." en die hebben elkaar dan de dag ervoor voor het eerst ontmoet , waarbij ze hooguit 2 minuten samen hebben doorgebracht.

Net als de twee andere films met Alan Ladd die ik kortgeleden heb herzien (This gun for hire en The Blue Dahlia) vind ik zowel de film als de acteur bij die herziening beter, en de film dan vooral vanwege de sterke rol van Ladd – ik heb het nooit zo in hem gezien, maar ik vind hem eigenlijk heel overtuigend als onderkoelde tough guy (ondanks de fysieke beperking waarvan recensenten het blijkbaar dikwijls nodig vinden om er de aandacht op te vestigen), en wanneer hij een pokerface opzet is zijn gezicht vaak (doelbewust) moeilijk te lezen. Veronica Lake heb ik niet zo veel mee, maar daar staat hier tegenover dat de intrigerende relatie tussen Ladd en Donlevy (soms vol affectie, soms vol ergernis) een behoorlijke compensatie vormt. De plot is zó complex dat het eigenlijk onduidelijk blijft of Ed Beaumont nou "goed" of "slecht" is (hetgeen ook wel eigen is aan noirs), maar wat mij eigenlijk het meest opviel is het evidente genot dat het personage van William Bendix ontleent aan het aftuigen van Beaumont – dat sadisme, het kapotgeslagen gelaat van Ladd en diens drastische manier van ontsnappen (in de trailer hierboven al plompverloren verklapt) moeten in 1942 behoorlijk schokkend zijn geweest en zitten voor mij eigenlijk nog steeds tegen het onaangename aan. Verrassend dat dat indertijd door de filmkeuring kon.

Aardige noir maar ik heb veel betere gezien , bovendien ben ik nooit zo kapot geweest van Veronica lake . Om het verhaal wat beter te doorgronden is wellicht een herkijkbeurt handig want er gebeurt nogal wat .