Funny Face (1957)

Film die heerlijk wegkijkt. Zelfs het acteerwerk van Audrey Hepburn kan hierin op een voldoende rekenen (in tegenstelling tot Roman Hoiday).

Een film die wat in de tijd is blijven stilstaan, en tegelijk wil meesurfen op de moderne tijd. Misschien daarom ook dat bewust de jonge Audrey Hepburn en de veel oudere Fred Astaire samen werden gezet. Beiden werden overtuigd doordat ze werden wijsgemaakt dat de andere al had toegezegd. Twee grote namen dus, maar het resultaat is nergens echt memorabel. Het enige dat veel meer blijft hangen is de dans van Hepburn in het Franse café. Astaire heeft al beter gedaan en de liedjes zijn ook niet echt nummers die blijven hangen. Gelukkig kent Parijs wel haar charme als setting en weet regisseur Stanley Donen de film mooi aan te kleden. Maar de musical valt wat tussen de plooien van andere musicals uit de jaren '50 als Singin' in the Rain of American in Paris.

Het verhaaltje moet met een stevige korrel zout genomen bij dit soort films/musicals. Visueel en auditief is het wel een snoepje. Leuke choreo’s, de New York en Parijs sfeer zit erin, en dan is natuurlijk nog de muziek van o.a. de Gershwins. Na Moon River in Breakfast at Tiffany’s is het voor het eerst dat ik Audrey Hepburn hoor zingen en het charmeert me hier wel. Haar bijdrage in My Fair Lady was toch voornamelijk met overdub. Als filmkoppel vind ik Audrey en Fred Astaire redelijk onwaarschijnlijk. Ik moet er wel bij zeggen dat ik Astaire altijd een vreemd mannetje gevonden heb. Al kon hij natuurlijk wel dansen als de beste. Ook Kay Thompson is een figuur apart maar best wel geschikt in haar rol.