Ikimono no Kiroku (1955)

Deze relatief onbekende Kurosawa heeft me positief weten te verrassen! Hoewel het nu niet meer al te actueel is, vond ik de atoomboom, en de angst daarvoor, als onderwerp erg interessant. Bovendien wordt dit uitgangspunt in I Live in Fear op unieke wijze uitgewerkt. Mifune is echt van alle markten thuis, zo blijkt hier. Hij zet de paranoïde Kiichi Nakajima fantastisch neer. Sowieso een bijzonder personage. Aan het begin van de film is duidelijk dat de oude Nakajima een grote angst voor de atoombom heeft. Die angst blijft zich echter ontwikkelen en zorgt er uiteindelijk voor dat hij weinig eervol ten onder gaat. De scène waarin dat naar voren komt vond ik een geweldige afsluiter. Leuk ook dat de film begint en eindigt met de oude, vertrouwde Takashi Shimura. Die man blijft een kenmerkende kop hebben die het altijd goed doet. I Live in Fear kent voor mij de ingrediënten die dit politieke familiedrama een genot maken om naar te kijken: Toshiro Mifune, Takashi Shimura, een perfecte speelduur en een interessant uitgangspunt. Enige minpunt is misschien dat ik me zo niet erg veel uitzonderlijk mooi geschoten scènes voor de geest kan halen. De eindscène maakt echter veel goed. 4.5*

Een goede Kurosawa, die het niet haalt bij zijn betere films, maar de man heeft zoveel klasse, dat zelfs een iets mindere film van hem, nog steeds een bovengemiddelde film is. Er zijn maar weinig regisseurs, bij wie ik dat kan zeggen. Een aardig onderwerp hier, dat in die tijd zeker in de hoofden van sommige Japanners moet hebben gespeeld, want als er een atoombom op je land is gegooid, kun je daar best schrik van hebben. Toshirô Mifune speelt weer eens de hoofdrol, maar vond ik deze keer soms net iets minder overtuigen. Takashi Shimura is wel weer erg goed, maar heeft een iets kleinere rol. De ontwikkeling die het hoofdpersonage doormaakt is wel goed overgebracht. Ik vond de familierelaties soms wat achterblijven en dat zijn net van die punten waardoor het geheel mij soms net wat minder deed, dan normaal. Wel en erg sterk laatste kwartier trouwens, met een prachtig einde. Als je van de films van Kurosawa houdt, moet je deze toch ook zeker proberen zou ik willen zeggen. 3,5*

Meer een film van het hoofd dan van het hart. Aan de ene kant van het spectrum om om te gaan met de atoombommen (Japan is nog steeds het enige land tegen wie die bom gebruikt is) heb je Godzilla, aan de andere kant deze I Live in Fear. Een kleine film, duidelijk gericht op de gewone Japanner en hoe deze omgaat met angst. Met angst en vluchten, of angst en ratio en maar blijven. Voor beide valt wat te zeggen. In ieder geval komen die ideeën redelijk naar voren. Net als de strijd tussen vader en kinderen die eerst gaat nog om liefde en bezorgdheid maar uiteindelijk om geld. Visueel aardig met soms prima beelden (zo'n shot in deep focus met een jonge vrouw voorop of mooie opvallende draaiende camerabewegingen of die twee laatste shots). Maar als drama werkt de film een stuk minder. Zeker door Mifune in zo'n rol als deze te zetten. Ik vind hem als oude man nog niet eens slecht, mede door de goede make-up. Maar zijn blikken zijn nogal simplistisch en hij is sowieso een matig acteur op dit vlak (ik zie hem liever in een andere rol, iets dat hij wel goed kan). Daarmee is dit deel van de film erg mager terwijl dat juist het hart moet zijn. Ik geloofde Mifune eigenlijk nooit echt in zijn gedachten en dan houdt het snel op. Shimura is dan een pak beter. De goede punten overheersen en het tempo is prima dus nog wel een voldoende, maar wel de minste Kurosawa die ik tot nu toe heb gezien. 3,0*.