Órbita 9 (2017)

Redelijke sci-fi die erin slaagt om gedurende een uur vooral verrassend te zijn. Ook een film die naar het einde toe afzwakt in spanning en in sfeer. En een film die er helaas niet in slaagt het niveau van verrassing blijvend vast te houden als de film naar het einde toe verzandt in obligate actiescènes en in goedkope feelgood. Een rustig begin brengt je in een verwachtingsvolle stemming. Heel rustig, bijna kabbelend krijgen we gewenningstijd. Tijd om in de film te komen, Tijd om eens lekker rond te kijken. Het is ook een begin dat meteen al volloopt met vraagtekens. Fijn. De kant die de film kiest, leidt tot een verhaal met wendingen. Een verhaal met onverwachte invalshoeken. Broeierig spannend. Verrassend. Best leuk. Het verhaal is boeiend genoeg maar heeft na verloop van tijd toch last van inzakmomenten. Het zijn de momenten waarop de broeierige onderhuidse spanning wordt verruild voor zichtbare spanning opgeroepen door gebekvecht, achtervolging of geschiet. Die scènes werken averechts op de prettige kijkstaat. In de tweede helft van de film zijn die momenten er veelvuldig. De brute actie doorbreekt dan heel onprettig de fijne sluimerende spanning die juist maakt dat de film zo intens beleefd wordt. Tegen het einde worden die momenten heftiger en vaker. Met een schok realiseer je je dat je geen andere keus hebt dan meebewegen omdat een nieuw hoofdstuk van de film anders langs je heen gaat. Dat meebewegen vergt steeds meer concentratie en lukt steeds minder goed. Niet een hele typische sci-fi. Soms lijkt de film eerder een romantisch drama. Soms ook prevaleert de schietende- en achtervolgende actie. Ondanks de toegevoegde elementen uit andere genres, blijft de sci-fi de basis van het verhaal. Dat houvast is er.

Sterk eerste deel, minder tweede. Collins zei het al, wanneer de film mysterie bevat is de film op zijn best. Fijn voortkabbelend wordt er stukje bij beetje duidelijk. De onthulling is tegen die tijd geen onthulling meer, maar een optelsom. Helaas vervalt de film daarna in middelmatige actie en standaard romantische franjes. Gelukkig wel tegen de achtergrond van een fijne sci-fi. Oh, en natuurlijk al extra punten voor Clara Lago, waar ik sinds La Cara Oculta stiekem een beetje verliefd op ben. 3*

Aangenaam spaans science fiction-werkje, inventief en verrassend. Na amper een kwartier denk je dat de film zijn kruit reeds grotendeels verschoten heeft, maar de makers hebben dan nog wel het één en ander voor de kijker in petto. Leuke hoofdrolspelers, goed gemaakt en met een fijne dreigende soundtrack.