The Good German (2006)

Jammere misser. Soderbergh is zeker niet de eerste die de klassieke cinema probeert na te bootsen, wat mij betreft slaagt hij er hier net iets té goed in. Tussen mij en 4:3 komt het nooit meer goed, maar ook die sceneovergangen en het camerawerk konden mij maar matig behagen. Het zwart/wit werk is bij momenten nog wel aardig, maar verder vond ik het visueel sterk ondermaats. Anderzijds is het wel zo dat Soderbergh de oude stijl erg dicht benadert. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack. Clooney vond ik een miscast (iets te vlot), Maguire is vooral érg érg slecht. Was blij dat zijn rolletje uiteindelijk maar redelijk beperkt was. Verder ben ik zeker geen grootse Blanchett fan, maar zij was zowat de enige die haar rol een beetje naar behoren invulde. Het verhaal mist spanning en intrige, Soderbergh weet met z'n acteurs nooit de juiste toon te vinden en de film gaat zeker een kwartier te lang door. Had er toch nog iets meer van verwacht. 1.5*

Terug naar de veertiger jaren in bijna alles. Niet alleen met zwart-wit, het is ook opgenomen zoals toen, veelal in een studio. Dat ziet er dan uiteraard niet zo mooi uit als bijvoorbeeld The Third Man, ook post war, maar ik kon er nog wel wat mee. Voordeeltje is wel dat je zo en met de huidige technieken iets als archiefbeelden kunt inmengen zonder dat het uit de toon valt. Verder valt het ook niet tegen. Ik heb niet zoveel last van de reputatie van Maguire. Daarbij komt hij, net als de film, vrij pittig uit de startblokken. Anachronistisch, ja, maar daardoor raakt het wel snel het risico van een al te suffe imitatie kwijt. Een beetje althans, want in de manier waarop Soderbergh z'n cast laat acteren, zit dat stevig opgesloten. Iets losser had best gemogen. Het verhaaltje kan er mee door. Een moordzaak waar meer en meer smerige zaken achter schuil blijken te gaan. Als Clooney eens een keertje niet in elkaar wordt getimmerd, loopt hij achter de feiten aan, die vervolgens met enige subtiliteit uit de doeken worden gedaan. Zo is de film bijna altijd onderweg, al is het iets te koud om de onthulling als een mokerslag te ervaren.

Een fraaie poging om een neo-noir te maken, inclusief de zwart-wit-fotografie, close-ups met schaduwen, geheimen uit het verleden, melodramatische muziek, het geëigende beeldformaat en de achtergrondprojectie met historische beelden, inclusief alle puinhopen die me meteen weer terugvoerden naar A foreign affair, Germania anno zero, The third man en Witness for the prosecution. Toby Maguire maakt prachtig gebruik van zijn vriendelijke babyface voor het neerzetten van een onaangename ritselaar van wie je al na twee seconden weet dat het niet goed met hem gaat aflopen, hoewel ik niet gedacht had dat dat al zó vroeg in de film zou gebeuren, en Clooney en Blanchett spelen naar behoren. Misschien iets te lang om de spanning steeds vast te kunnen houden en daardoor achteraf minder effectief dan ik na pakweg een half uur kijken dacht.