De Prijs van Overleven (2003)

Vervolg van deze spraakmakende documentaire. Het einde van die documentaire doet vermoeden dat de therapie zeer succesvol was, niets blijkt minder waar te zijn. Joop, de vader, zat 4 jaar lang in concentratiekampen. Na de oorlog kreeg hij 3 kinderen. Het oudste kind werd helaas een meisje, de naam stond al vast, Rudi, genoemd naar 'zijn beste vriend uit het kamp', een juk dat zijn dochter met zich mee moest dragen. In het gezin werd alleen maar gepraat over de concentratiekampen, letterlijk alles werd daarmee geassocieerd. Niet vreemd dat de twee oudsten rond hun twintigste hun ouders vaarwel hebben gezegd, de oudste zoon heeft zelfs z'n familienaam veranderd. De jongste zoon is de enige die contact onderhoudt met z'n ouders. Hij heeft samen met zijn vrouw besloten geen kinderen te nemen, puur uit angst. Bij hem is echter ook de maat vol wanneer zijn moeder het as van zijn vader wil uitstrooien over het landschap van een van de werkkampen. "Ik ben emotioneel vermoord door mijn ouders", dat zegt genoeg. Te veel praten is dus funest. Persoonlijk heb ik het tegenovergestelde meegemaakt. Over de oorlog werd niet gepraat in de familie. Het enige dat ik wist was dat m'n grootvader een familie van joden had ondergebracht in de boerderij. Dat was alles wat de kleinkinderen wisten; op zijn begrafenis tijdens de kerkdienst krijgen we dan te horen dat dat niet goed was afgelopen en hij ongeveer een jaar lang in een concentratiekamp de taak had gekregen gouden tanden uit de vergaste lijken te wrikken... De anders 'gezellige koffietafel' had een beladen sfeer. Compleet zwijgen is ook niet de beste optie, het heeft hem z'n hele leven dwars gezeten. Daarom was hij bang voor de tandarts (zelfs een kunstgebit was uit den boze) en heb ik hem m'n hele leven nooit met korte mouwen rond zien lopen. De menselijke psyche zit vreemd in elkaar.