Laitakaupungin Valot (2006)

Ik kan mij helemaal vinden in bovenstaande kritiek van kapp. De hoofdpersoon, hij genoot er van om te lijden, óf hij was gewoon erg dom, want hij zocht de ellende gewoon op. - Hij stapt op 3 erg sterke onvriendelijke mannen af om ze te vertellen dat ze hun hondje moeten verzorgen. - Hij vertrouwt een vrouw die bij de eerste ontmoeting over trouwen begint blindelings, neemt haar zelfs mee op zijn ronde en laat haar meekijken wanneer hij de pincode van de juwelier intoetst. - Als de dame na haar wandaad nog even een bezoekje aan hem brengt laat ie haar, terwijl hij ZIET dat ze hem opnieuw in de luren probeert te leggen, gewoon vertrekken. - Wanneer hij vervolgens de gestolen waar op zijn tafeltje heeft liggen gaat ie gewoon op de politie zitten wachten. - Zijn domste actie was nog wel dat ie met een mes iemand wil vermoorden, op de man afstapt en een kilometer van te voren zijn mes al voor zich uithoudt, waardoor er genoeg tijd is om te reageren en hem tegen te houden. Die criminelen leken wel de zware jongens uit de Donald Duck, viel me nog mee dat ze geen maskertjes droegen. Wanneer ze een kaartspelletje zitten te spelen, staat er één van hen achter met de handen op de rug, benen een beetje wijd, stoer te kijken. Je kon zien dat ze altijd al boef hadden willen worden, en zijn er trots op dat het ze gelukt is. Wat ik wel goed vond was de donkere sfeer die blijkbaar toch wel erg Fins is. Je zag regelmatig shots van Helsinki, maar er was bijna niemand op straat. Mensen zitten binnen, chagrijnig omdat de winter in hun land zoóóó lang duurt. Dat ze maar een maandje per jaar last van muggen hebben zien ze niet als voordeel, nee, Finland is ellendig, en de mensen die daar wonen weten dat. 2.5*

Ik was altijd gefascineerd door een still uit deze film met het blonde meisje in donkerblauw, een man ernaast een knalrode achtergrond. Ik had altijd het idee met een familiedrama ergens in Lapland te maken te hebben. Voor ik nu eindelijk de film zag wist ik al wel dat het een volstrekt andere film zou worden. Dat scheelt teleurstelling op dat vlak, maar uiteindelijk kreeg ik dat op een andere manier. Ergens zit hier een goede film verstopt over eenzaamheid en lichte armoede in een grote stad. Mooi sfeerbeelden vaak, zowel buiten met grote panorama's als in interieurs. Maar de film vind ik enorm zwak omdat alles zo uitvergroot wordt en vooral de hoofdpersoon die niet zielig is omdat hij eenzaam is, maar omdat hij dat schijnbaar wil zijn en stiekem ook alleen omdat dat goed uitkomt voor deze film. Veel te apathisch, te ongeloofwaardig en ik begon me enorm eraan te storen. En aangezien de hele film rond zijn persoon is gebouwd wist de film me ook niet te raken. Nu keken die korte vijf kwartier wel vrij eenvoudig weg en vervelen deed de prent zeker niet, maar de irritatie en vooral teleurstelling overheersen. Daarom 2,5*.

De stijl van Kaurismaki is overduidelijk. Moet dit steeds bij elke film herhaald worden? Deprimerende vereenzaamde personages in een troosteloze setting. Ik hou wel van zijn stijl. Ook steeds met die treffende soundtrack. Steeds erg sober, met zwijgzame personages die amper twee zinnen na elkaar uitspreken. Emotieloze en onverschillige contacten, alsof empathie bewust is weggevaagd. Wel een interessant plot waarbij een bewaker in het ootje wordt genomen om een misdaad te kunnen plegen. Niets beter dan een mooie vrouw om een man te verleiden (en misleiden). Best wel genoten van deze film! Die subtiele humor, hoewel grappig zijn heel ver weg is, blijft steeds mooi verweven in het geheel. Fijn!