Retour à la Vie (1949)

Waw wat een unieke film! In vijf losstaande verhalen wordt het (fictief) wel en wee weergegeven van vier mannen en een vrouw die terugkeren uit krijgsgevangenschap na WO II, in Frankrijk. Deze film is gemaakt in 1949, vlak na WO II dus, en daardoor voelt het hele opzet heel authentiek aan. Je voelt als toeschouwer dat je kijkt naar een film die ook een soort verwerking van de oorlog inhoudt in al zijn facetten; de gruwel, de kleinburgerlijkheid, de vergevingsgezindheid, de grootsheid, de huichelarij, kortom een uitvergroting van alles wat de mens eigen is. Een unieke oorlogsfilm die inzoomt op de psychologie van een samenleving die toe is aan heropbouw. Heel realistisch van opzet, mooi gefilmd, en het stoort niet dat verschillende regisseurs aan het werk zijn. De vijf pareltjes vormen één geheel.

Niet alleen omdat bekende cineasten in de regiestoel (en/of schrijversstoel) zaten en niet alleen omdat deze 5-schijfjesfilm vertolkt wordt door bekende namen als Bernard Blier, Louis Jouvet, Serge Reggiani en anderen, maar vooral omdat het thema in 1949, 4 jaar na WO II, zo ingrijpend actueel was en voorbeelden zoals ze worden aangehaald zo levendig en realistisch: de aanpassing van ex-geditineerden aan hun vroegere maar vooral nieuwe levensomstandigheden en ook de aanpassing van dezen die aan thuisfront bleven. Van een harteloos ontvangst al over het besef dat de oorlog mensen, zowel vriend als vijand, tot onmens omtovert, de hypocrisie en potsierlijk eerbetoon waarmee men vaak omsprong, de weigering te beseffen dat het leven ook zonder haat verder kan, tot die enkeling die toch het geluk vindt. Sfeervolle film met veel bedenkingen en eigenlijk ook aanbevelingen. Het fenomeen is namelijk de wereld nog niet uit.