Sing Street (2016)

In een gekke bui maar eens aangezet. Dit is eigenlijk totaal niet mijn genre, maar op een of andere manier kreeg ik een goed gevoel bij bovenstaand plot. Wellicht dat de jaren '80 er iets mee te maken hebben, altijd goed. Zeker als het wordt gecombineerd met muziek uit die tijd. Daarbij vind ik films die zich afspelen op probleemscholen vaak wel interessant. Vanaf de eerste minuut eigenlijk was ik verkocht. De jonge Brendan is erg sympathiek en uitstekend gecast. De bandleden die hij bij elkaar sprokkelt zou ik op het eerste gezicht classificeren als buitenbeentjes, en zeker geen helden. Maar dat werden ze stukje bij beetje zeker wel. En dan komt daar de schitterende Raphina nog bij. Voor zo'n meid zou ik ook door het vuur gaan. Dat laatste helpt natuurlijk bij mijn persoonlijke betrokkenheid, maar het verhaal is verder eigenlijk veel te zoet. Maar door het enorme enthousiasme wat de film uitstraalt neem ik het graag voor lief. Ik ben meer van de house-muziek en dergelijke, maar werkelijk elk nummer die Sing Street laat horen treft doel. Heb een beetje een hekel aan dat alternatieve singer-songwriter gedoe, maar toch een klein beetje meer respect gekregen. Het einde is ook prachtig en sluit deze feelgood film perfect af. Per toeval op deze film gestuit, en het blijkt één van de verrassingen van het jaar wat mij betreft.

Onweerstaanbare ode aan de muziek van de jaren '80 en tegelijkertijd een heerlijke coming-of-age film, zoals ze alleen in het Verenigd Koninkrijk gemaakt kunnen worden. Regisseur John Carney wist eerder met Once en Begin Again te overtuigen binnen het genre en levert nu weer een smakelijke cocktail af van muziek, romantiek en humor. De liedjes zitten weer erg slim en aanstekelijk in elkaar; het is vooral erg leuk om de band die de hoofdrolspelers oprichten de verschillende stijlen van popmuziek van de jaren '80 te horen en zien aftikken. Daarnaast zijn de personages erg sympathiek.

Heerlijke film, echte aanrader. Begin Again van deze regisseur vond ik ook al zo'n aangename verrassing maar dit is nog een sterretje beter. Ditmaal heeft Carney ook geen bekende koppen voor de hoofdrollen nodig om ons te betoveren. Scherpe humor, goede muziek(jammer dat de laatste songs wat minder zijn), personages waar je graag in wil geloven en vooral een perfecte herbeleving van die typische jaren tachtig sfeer. I love it. Wie goede, authentieke films uit Europa wil zien komt de laatste jaren toch vooral in Denemarken en Ierland uit, met Spanje als goede derde.