Uno a Uno, sin Piedad (1968)

Deze eindelijk ook eens bekeken, nadat ik 'm een aantal jaren geleden op had genomen van de WDR. Maar goed ook, want kennelijk was ik toen erg moe, ik dacht even vijf minuutjes mijn ogen dicht te hebben gehad, doe ik ze weer open, zie ik hoofdrolspeler Lawrence te paard de horizon tegemoet rijden. Ik dacht nog: "Dit zou een mooi einde van de film kunnen zijn!", begint er na tot mijn verbazing de aftiteling. Kennelijk waren het vijf zeer lange minuten.... Wat de film zelf betreft: redelijk doorsnee werkje met onze favoriete pedante jongeling in hoofdrol. Verder een aantal bekende koppen uit het genre, zoals Fajardo, dit keer aan goede kant van de wet (namelijk als sheriff). De wisselwerking tussen Lawrence en Spoletini werkt doeltreffend en is erg leuk, zowel qua samenwerking als elkaar de loef af proberen te steken. Voor de rest niet veel bijzonders, je hebt het allemaal al eens beter gezien, verhaaltje gaat alle kanten op, met zelfs nog een plottwist aan het eind, wat de held van het verhaal er ook beslist niet sympathieker op maakt. Voor mij de minste Spaghetti met Lawrence tot nu toe. Een mager vijfje, ofwel 2,5 ster.