A Tale of Two Cities (1958)

Toch maar eens een poging wagen wat uitgebreider iets over deze film te vertellen, zo kom ik natuurlijk nooit hoog in de meningentop 100. Dit is een typisch gevalletje; ik kan me goed voorstellen dat het boek beter was. In potentie is dit namelijk een geweldig verhaal, maar dat kwam er pas tegen het eind uit. In het eerste uur (!) zag ik een saaie nogal droge vertelling van een geschiedenis die me werkelijk gestolen kon worden. Dit is wat dat betreft echt een film die voor 90% leunt op het verhaal en dat pakt aanvankelijk niet goed uit. De degelijke beelden en aardige acteerprestaties helpen de film nauwelijks op weg. Na de Franse revolutie wordt het een stuk boeiender. De beelden helpen de film best op weg. Waar een boek het laat aan de fantasie van de lezer (wat een van de voornaamste redenen is om te lezen), is het hier toch leuk om de beelden bij te zien. De vele figuranten en de grote sets in de nagemaakte straten van Parijs zijn de moeite waard. Bogard is behoorlijk sterk. De grotere bijrollen zijn eigenlijk niet echt bijzonder sterk, terwijl kleinere bijrollen van Lee (!), Pleasence en nog wat acteurs met bekende koppen (waarvan ik echt de naam niet weet) wel bijzonder de moeite waard zijn. Het eind is bijzonder fraai. De wisseltruc is zeer aardig en de executie poëtisch (en duidelijke literair) en werkelijk prachtig. In de film werkte het in elk geval erg goed. Erg mooi en het redt de film. Daardoor toch nog drie sterren. Lean maakte sterkere Dickens verfilmingen. Dat dan weer wel.

Degelijke, luxueus vormgegeven en zeer respectabele verfilming die nèt iets mist – misschien is het "de vonk", misschien een duidelijker kader van uitleg waardoor de film beter te volgen is, want hoewel ik het boek wel gelezen heb (weliswaar jaren geleden) had ik moeite met het bepalen van de relaties tussen de personages, de verschillende plotlijnen, de historische omstandigheden en soms zelfs in welk land een scène zich afspeelde. (De doorsnee Engelse bioscoopbezoeker uit die tijd zal dit boek er op school wel ingeramd hebben gekregen en er dus zeker minder problemen mee hebben gehad.) Dirk Bogarde is geknipt voor de hoofdrol van de man die walgt van zichzelf maar uiteindelijk toch iets doet dat "a far, far better thing" is "than I have ever done", de bijrolspelers doen het uitstekend (met uitzondering van de nietszeggende Paul Guers als Darnay) en het laatste half uur is toch behoorlijk meeslepend, maar al met al is dit een film die net zo goed is als verwacht maar niet zo groots als gehoopt. Klein rolletje voor Sacha Pitoėff als Gaspard, de moordenaar van Christopher Lee, drie jaar voordat hij een hoofdrol zou spelen in de film waarvoor hij voornamelijk herinnerd wordt, L'année dernière à Marienbad.

Zondagavond klassieker avond nog even aan de slag met deze A tale of two Cities en daarmee een kringloop vondst ingegeven vanwege een dergelijke titel die je niet vaak tegenkomt, en de cast deed de rest. Prachtig de opening van de koets in een duistere decor, iets dat mij meteen doet denken aan John Ford's The Grapes of Wrath. Buiten dat valt de cast op met Bogarde, Christopher Lee en Donald Pleasence. Uiteraard kan je het een boeiende tijd noemen met de Franse Revolutie en de geplaagde Sydney die weinig gelukkig is met zijn leven en notabene de man vrij pleit op wiens vrouw hij verliefd is. En uiteraard volgt er nog veel, en vooral gericht op de verschillende sociale klassen die soms subtiel getoond worden en uitgroeit tot oproer, revolutie, een onrustige stad en een heuse veldslag waar de guillotine het bloed van de veroordeelden goed smaakt. Maar puntje bij paaltje zegt het mij allemaal erg weinig, kan het me geen moment boeien en ben ik blij als het mes definitief gevallen is. Nee, alle kwaliteit tenspijt, een verhaal ook nog van Charles Dickens, heb ik er helemaal niets mee en geef er dan ook met moeite een voldoende voor.