Pinocchio's Revenge (1996)

Ik vond het ook maar een bijzonder matige film. Het concept is nog best geinig maar de inhoud van de film was eigenlijk niet echt iets om naar huis te schrijven. Al met al krijgt het een kleine 2,0.

Is eigenlijk al voorbij voordat je het doorhebt. Nogal voortkabbelend poppen-filmpje; volgens het bekende recept. Maar Pinocchio's Revenge heeft wel een aangenaam extra laagje: leeft de pop überhaupt wel? Wat dat betreft best een serieuze variant, maar dat houdt het verborgen tot het eind.. en dan is je geduld wel getest. Iemand op IMDB omschreef het als een mix tussen Child's Play (duh) en Pin. Daar kan ik me wel in vinden. Behoort niet tot het leukere werk van Tenney, maar zelfs dan is het nog onderhoudend genoeg.

Degelijke fantasievolle horrorfilm waarbij je als kijker lang in het ongewisse wordt gehouden of de pop nu wel of niet tot leven komt. Dat is de kracht van de film want zelfs bij het einde ben je als kijker nog even aan het twijfelen, maar door één scène wordt het duidelijk gemaakt dat het vooral in de hoofden van zowel moeder als dochter zit en bepaald wordt door de pop om de één of andere reden. Dit mysterie blijft wel vaag, al maakt de openingsscène duidelijk dat wanneer de pop een verbinding heeft met de ziel van het kind het een verloren zaak is. Daarom dat die papa van de jongen in begin van de film zijn zoon samen met de pop wil begraven. Echt griezelig wordt het weliswaar niet, maar het verhaal wordt goed opgebouwd met aandacht voor de hoofdpersonages die prima vertolkt worden door de moeder en dochter (Rosalind Allen en Brittany Alyse Smith ). Candace McKenzie speelt de Italiaanse au pair en zorgt voor een leuke naaktscène in de douche waarbij Pinocchio haar in de gaten houdt. 6,5/10