Needful Things (1993)

Needful Things, zo'n film waar eigenlijk geen genre op te plakken is. De film is niet spannend, laat staan eng en is eveneens niet grappig of gevuld met actie. En toch werkt het allemaal wel. Needful Things lijkt te willen vertellen dat de duivel het slechtste in mensen naar boven kan halen en ze dingen laat doen die ze anders nooit hadden gedaan. Desondanks zit het plaatsje in Needful Things zo vol met idiote stereotypes en maffe figuren, dat zonder de komst van Max van Sydow de pleuris ook wel was uitgebroken. Van overdreven pissige rednecks tot de gierige ondernemers met een kort lontje (een geinige over de top rol van JT Walsh). Ed Harris is de 'normale man' in dit gekkenhuis en alles wordt alleen maar erger als de uiterst charismatische Max von Sydow zijn gezicht laat zien. Von Sydow als Leland Gaunt is trouwens fantastisch, een heerlijke rol als de antiquair uit de hel. Needful Things is lekker lawaaierig en werkt prima als hap-slik-weg vermaak, maar verwacht geen hoogstaande cinema met diepgaande personages of dialogen. Gewoon een charmante Max Von Sydow die een typisch Stephen King- dorpje vol idiote dorpsgekken nog iets meer op z'n kop zet. 3 sterren.

Redelijke film over een antiquair die zijn nieuwe winkel opent en zijn klanten in hun behoeften voorziet. Een leuke opzet die ook redelijk vermakelijk is uitgewerkt en met ook een vermakelijke rol van Max Von Sydow. Het stadje en de inwoners zijn typisch Stephen King. Spannend wordt het niet echt, want daarvoor ligt het er allemaal wat te dik bovenop. Ook is de film aan de lange kant.

Toen ik het boek uithad, wou ik gewoon de film zien. Dat moet nu zo'n 20 jaar geleden zijn en intussen is er heel wat veranderd, zowel in mijn smaak als de filmwereld. Needful Things is dan ook een klassieke jaren 90 straight to vhs film. In die tijd verslond ik dit soort dingen tijdens schoolvakanties à rato van drie stuks per dag. Drie halen, twee betalen bij de plaatselijke videotheek, weet je wel. Dan kijk je niet op een Jumanji, Dracula: Dead and Loving It of Robin Hood: Men in Tights meer of minder. Ah nostalgie Sommige films overleven de tand des tijds goed, andere minder en deze behoort duidelijk tot de tweede categorie. Wat er dan veranderd is? Wel, eerst en vooral plaats ik niet langer alles van Stephen King op een voetstuk. Films op basis van Kings boeken wil ik eigenlijk liever niet meer kijken, al weet je nooit dat er ooit nog eens een Misery uit de bus valt. En ach, wie maak ik wat wijs? Ik zag de dvd van deze film in de bib en nam hem meteen mee. En volgende week neem ik Pet Sematary op Netflix onder handen, dus tot zover deze theorie. Het jammere is vooral dat deze film ondanks de duur sommige dingen te snel brengt. De obsessie van de jongen met het Micky Mantle kaartje is veel beter uitgewerkt in het boek. In de film vernoemt hij enkel even zijn vader, doet plots alles wat Gaunt hem opdraagt en even later probeert hij weer zelfmoord te plegen. Pangborn ziet dit gebeuren en knoopt plots alle eindjes moeiteloos aan mekaar. Vervolgens hotst en botst hij wat van hot naar her, breekt zowaar de apocalyps in het stadscentrum uit, die Pangborn moeiteloos pareert met een speech. Het boek lezen vooraleer je de film kijkt, lijkt me absoluut noodzakelijk om iets van de bewondering voor Stephen King te begrijpen. Als je alleen maar met de film moet doen, wordt het toch wat afgehaspeld. 2.5*