Sud Sanaeha (2002)

Apichatpong Weerasethakul is een regisseur, die laatste jaren veel wordt gewaardeerd en schijnbaar goede films maakt. En ik moet zeggen dat ik best onder de indruk ben, want deze Blissfully Yours is mij prima bevallen. Het is moeilijk om dit ergens mee te vergelijken, maar de cameravoering en de langzame lange shots, deden mij enigszins aan het werk van Béla Tarr denken, al is dit allemaal in kleur. Cinematografisch is het in ieder geval dik in orde. Het langzame, lome tempo en de mooie lange shots, zorgden ervoor, dat ik in de tweede helft het heerlijke zwoele sfeertje mee kreeg. Blissfully Yours bestaat ook in de eerste helft uit dat soort scenes, al vindt er dan nog een soort van actie plaats, al heeft dat ook niet veel om het lijf. Het is ook typisch zo’n film, waarin niet al teveel gebeurt, en die je als kijker echt moet ondergaan, om echt te ervaren hoe zoiets overkomt. Ik vond het eerste gedeelte leuk en redelijk aangenaam, maar de tweede helft is echt ongekend goed. Heerlijk om te merken dat de relaxte sfeer, op een gegeven moment ook echt wordt overgebracht op de kijker zelf. Ik zat echt heerlijk ontspannen te kijken en had op een gegeven moment ook zelf het idee, dat ik op een of ander warm tropisch eiland zat. Helaas haalde de aftiteling me uit die trance, maar een lekker gevoel gaf het in ieder geval wel. Apichatpong Weerasethakul is een regisseur, waar ik zeker meer van wil zien. Zelden heb ik zo lekker kunnen ontspannen bij een film, als bij deze. Als je trage, rustige cinema, met een mooie cameravoering en een zeer relaxte sfeer kunt waarderen, dan is dit zeker een aanrader te noemen. 4,0* dik

Het zal wel aan mij liggen, maar ik kan al die lofuitingen voor deze film niet goed plaatsen. Ik herinner mij dat ik minutenlang door de achterruit van een rijdende auto naar nagenoeg verlaten asfalt heb zitten kijken en verderop —eveneens minutenlang— naar een vrouw van middelbare leeftijd die in haar ondergoed ligt te zonnen. Het kost mij geen enkele moeite om me films te herinneren, waarin fraaiere beelden voorbijkomen. Een merkwaardige film waarin de protagonisten op d’n duur in slaap vallen. Dat heb ik vlak voor het einde toen ook maar gedaan. Een stukje terugspoelen leerde mij later dat ik onderwijl niets gemist had. Daar was ik al bang voor. Het is niet de eerste keer dat ik misleid word door hoge waarderingen op MM. ’t Zal, vrees ik, ook niet de laatste keer zijn, want dit soort exercities zijn aan mij als simpele filmconsument niet besteed.

Toch wel eentje voor de volhouder. De film is bijzonder loom alsof Weerasethakul een parallel wou trekken met het al even banale leven tussen Roong en Min. Hun grootste betrachting is alleen te zijn met hun tweeën en te genieten van elkaar, ergens ver weg in het bos waar niemand he kan storen. Het lome neemt dan echt wel de bovenhand. Alsof Weerasethakul het erom doet. Weerasethakul neemt vervolgens de tijd om alles te registreren, blikken en bewegingen incluis. Het kabbelt rustig door, soms misschien iets te. Minimalistisch cinema ten top. Ik begrijp dat sommigen hiermee worstelen. En toch bereikt Weerasethakul wat hij wil bereiken met zijn film, die harmonie en dat gelukzalig gevoel. Met de seksscènes zie je dan weer zijn eigenzinnigheid terug. Maar het blijft geen evidente film...