Naakt over de Schutting (1973)

Dit moet toch wel één van de charmantste typisch Nederlandse films zijn. Met een beetje invloed van de giallo en de karatefilm, maar dan dus op zijn Nederlandse. Ook nog een geweldige achtervolging per tram. Rijk de Gooijer in de hoofdrol (altijd fijn!!). Verder TiTa Tovenaar, de plaaggeest, Emmanuelle, Frans Halsema, dat meisje uit Ome Willem, Adéle Bloemendaal, Jerome Reehuis, de helaas nooit verder doorgebroken broertjes Sijses, Ko van Dijk kortom zo, n beetje de hele Nederlandse filmwereld anno 1973. Sluikreclame voor Lois Jeans, Dam Chips, Randstad Uitzendbureau, Het Parool en Alka Seltzer. Niet zo heel veel naakt, maar wel full frontal (m/v).

Heerlijk. De jaren zeventig. Toen het leven nog overzichtelijk was. En iedereen rookte. En de auto's nog een gezicht hadden. En ik nog jong was. Ik heb genoten. Het verhaaltje is nogal onbenullig, en ik heb er ook niet zo veel van begrepen, maar ach... Amsterdam was prachtig en de hele Nederlandse acteerwereld komt voorbij. Ga maar na: Ko van Dijk, Ton Lensink, Jerome Reehuis, Sylvia Kristel, die zelfs nog blijkt te kunnen zingen, Adèle Bloemendaal, onder leiding van een nog (betrekkelijk) jeugdige Rijk de Gooyer. Genieten. Eye vertoont nu een gerestaureerde kopie en dat is mooi, en daar is een hoop werk en tijd in gaan zitten. Maar ik heb een nog ongerestaureerde kopie gezien en daar was m.i. weinig mis mee.

Molly of Dolly? Weisz had met De Inbreker (1972) een fijne film afgeleverd, dus zal iemand wel gedacht hebben ‘goed zo, doe nog maar een’. Maar achteraf blijkt die film dus toch wel iets van een gelukstreffer te zijn geweest. Niettemin is het nu wel een geniaal tijdsbeeld, zowel van de Nederlandse entertainmentindustrie als van Amsterdam voordat de stad door de naoorlogse golf van kapitalisme en massatoerisme volledig verpest werd. De gokhal komt er nog mee weg (want: die aapjes die ik me nog herinner uit die tijd). De kratten in de bakkerij, het samenspel van Glimmie en De Bonk, of hoe heten ze in dit deel ook alweer. Het knullige karategedoe met het ichi-ni-san. De achtervolging met de tram. Als Jennifer Willems haar moeder ziet. Hoe de broertjes uitgeschakeld worden. Daarmee is de walmende spruitjesgeur nog net uit te houden. Maar het is wel op het randje - het lijkt allemaal wel wat, maar uiteindelijk is het allemaal alleen maar nostalgie. Alleen al op dat vlak had er nog zoveel meer in gezeten. Je kan dat Weisz overigens niet kwalijk nemen, dat hij niet ingezien heeft dat dat 50 jaar later de enige waarde van zijn film zou blijken te zijn.