Salon Kitty (1976)

Slordig gemaakte film volgens het beproefde Tinto Brass recept: meer schaamhaar dan verhaal. Miss Savoy is in mijn ogen de enige die net aan een voldoende scoort. Zij heeft tenminste nog een handvol leuke scènes. Voor het overige is het een aaneenschakeling van groteske taferelen met karikaturale personages. Tinto Brass ten voeten uit. Ik blijf mij erover verbazen dat gerenommeerde acteurs —in dit geval Helmut Berger, Ingrid Thulin en John Ireland— zich voor dit soort rommel lenen. Het komt mij voor dat het daadwerkelijk bestaan van het spionagebordeel “Salon Kitty” uitermate geschikt is om als subject te dienen voor een serieuze dramafilm.

Nazisploitation die zich afspeelt in het bordeel Salon Kitty. Een film die gebaseerd is op feiten. Twintig door de nazi’s gerekruteerde prostituees hebben de opdracht dossiers aan te leggen over hun klanten. Hun sessies met klanten worden eveneens afgeluisterd. Op die manier verkrijgen de nazi’s informatie over critici van het regiem en over complotten die worden gesmeed. Een stukje geschiedenis waar ik niets over wist. Interessant voer voor een film. Maar ja. Nazisploitation hè. In plaats van in te zoomen op spannende verwikkelingen rondom het afluisteren van bordeelbezoekers, richt de film zich vooral op lichamelijke activiteiten. In beginsel nog wel interessant en schokkend als een patholoog aan de hand van een aantal lijken de nazistische rassenleer heel plastisch weet te verduidelijken, maar al snel weerzinwekkend afglijdend naar scènes waarin de nazi-prostituees in spe seksueel in de weer zijn met lilliputters, gehandicapten en gechargeerd vorm gegeven representanten van het Joodse- en het zigeunergeslacht. Na hun wanstaltige opleiding te hebben afgerond, kunnen de nazi-prostituees aan de slag in Salon Kitty. En in Salon Kitty blijft geen wens onvervuld en een grote demonstratie van seksuele afwijkingen neemt een aanvang. Misschien kun je er met wat goede wil nog een verantwoord label opplakken. Iets over een zorgwekkende vervreemding van het menszijn. Of misschien iets over de noodzaak om excessen op te zoeken als middel om toch nog iets te kunnen voelen. Zoveel goede wil bezat ik na het kijken niet meer. Ik had helemaal geen zin om daarover serieus na te denken. Salon Kitty is pure exploitatie die een interessant historisch feit gebruikt om de kijker op heel veel seksuele agressie en fetisjisme te trakteren. Ik vond er geen reet aan.

echt een 70er jaren film,af en toe zelfs komisch. de enorme "bossen haar" wat toen normaal was in de oorlogstijd en lang daarna. wat nu erg opvalt. de film op zich,geloof best wel dat dit enigszins op waarheid kan berusten. veel slimme hoeren die er (vaak onbewust) er voor zorgden dat praatgrage hogere officieren hun mond voorbij praatten. leuk om eens gezien te hebben,maar dat is dat ook alles.