Les Invasions Barbares (2003)

Grappig dat mensen deze film intellectueel, semi-intellectueel of wat dan ook noemen. Ik vond het eerder een (milde en grappige) kritiek op hun intellect: tegenwoordig zijn hun behoeften verschoven naar eten en sex en hebben ze vage baantjes ten koste van de belastingbetaler. Dit in tegenstelling tot Sébastien, die dan wel nooit een boek heeft gelezen maar wordt getypeerd als de perfecte man: slim, rijk, een man van de wereld en trouw aan Gaëlle (de laatste scenes doen wellicht anders vermoeden, maar die kon ik niet helemaal plaatsen. Volgens mij overdenkt hij echter de mogelijkheid tot een affaire met de junkie maar zet hij in tegenstelling tot zijn vader niet door). Twee typerende zaken hierin zijn het kopen van de heroine door Sebastien (hij is doortastend, trouw aan zijn vader, en komt met geld erg ver) enerzijds en de discussie over de 'isms' van de oude intellectuelen anderzijds, waarin zij toegeven met elke intellectuele wind mee te hebben gewaaid, en feitelijk meer geïnteresseerd waren in vrouwen en sex dan in de feitelijke inhoud. De 'intellectuele' discussies vond ik dan ook niet alleen qua inhoud cynisch, maar ook wat ze uitdroegen. De oudjes proberen zo hard de schijn op te houden, maar komen niet verder dan een wedstrijdje 'uiterlijke slimheid' in een wereld die zo veel meer vraagt. 3*.

De dialogen die inderdaad in iedere scene weer intelectueel uit de hoek moeten komen en bij de kijker tot nadenken moet stemmen (vooral als er nog zo'n fade-out achter aangeplakt zit ligt dit er voor mijn gevoel wel erg dik bovenop) zijn soms een beetje vermoeiend. Verder is deze academische versie van euthanasiedrama Simon prima te pruimen. Net zoals laatsgenoemde wordt ook hier drama en humor op een goede manier door elkaar gehusseld. De academici, met hun grootse linkse ideaalen waarbij ze de wereld wel naar hun ideaal zouden vormen, stranden uiteindelijk ook op de vleselijke basale menselijke zwakheden. Op het eind afhankelijk van, zijn kapatalistische zoon, een junk en een katholieke zuster. Cynisch? Ik denk het eigenlijk niet, niemand leidt het perfecte leven, niet alle dromen komen uit. Uiteindelijk is dat ook niet nodig want als het leven wat je geleid hebt op het eind zoveel liefde van andere kan opbrengen is het wel goed geweest denk ik. In die zin vind ik het slot ook wel mooi, waarin de schijnbaar perfecte zoon passioneel zoent met de junkie en tevens zijn jeugdvriendinnetje en waarin zijn aanstaande "Je t' aime" in zijn oor fluistert terwijl dit voor haar een loze kreet is... De nieuwe generatie, lijkt dan toch meer op de voorgaande want uiteindelijk zijn we natuurlijk allemaal mensen met zwakheden en fouten. Beetje hoogdravende maar toch wel aangename en eerlijke film. 3.5*

Luchthartige film over de vrolijke en ontroerende manier, waarop een terminaal zieke patiënt -een echte levensgenieter- afscheid neemt van de van hem vervreemde vrouw en zoon en van zijn vroegere vrienden en vriendinnen. Op de achtergrond levert regisseur/activist Arcand stevige kritiek op het gezondheidsstelsel in Canada. De openingsscènes in het ziekenhuis doen een beetje denken aan het kolderieke Young Doctors in Love (1982). Mooie hoofdrol van Rémy Girard. Marie-Josée Croze (Maelström, 2000) laat als junkie opnieuw zien dat ze een voortreffelijk actrice is.