Akarui Mirai (2003)

Kurosawa leverde hier weer een fascinerend werkje op. Dat de man van alle markten en genres thuis is is nu wel overduidelijk. Met Bright Future betreed hij een beetje de Lynch-modus. Twee sterke rollen: Tadanobu Asano als een stijfkoppige jongeman Mamoru en Joe Odagiri als een klunzige collega Yuji. Samen ondergaan ze doordeweeks eindeloze verveelde dagschema's in was opvouwen en trekken ze in de vrije tijd geregeld met elkaar op. Yuji heeft een obsessie voor de lichtopgevende giftige kwal van Mamoru en deze vraagt op den duur om op hem te passen omdat hij naar het buitenland vertrekt. Echter raakt Yuji in een bizarre situatie verwikkeld. Als hij zijn baas een lesje wilt leren schijnt Mamoru hem al voor geweest te zijn. De zorg voor de kwal is nu noodzakelijk omdat Mamoru in de cel zit. Bright Future kabbelt de speelduur voort. Van de bezoeken in de gevangenis tot de ontmoeting tussen Yuji en Mamoru's goedgelovige vader. Samen proberen ze een oplossing te bedenken voor Mamoru. maar zouden ze wel de confrontatie aan moeten gaan: Mamoru is gewoon een moordenaar. Punt. En dit zorgt vaak voor ongemakkelijke taferelen, maar ook voor boeiende plaatjes. Het is niet echt duidelijk wat die lichtopgevende kwal als metafoor toevoegt, maar de scene met die rivier vol lichtgevende kwallen. Bijzonder werkje weer van Kurosawa. Donker, slow burn, maar soms ook best een mindfuck waar je je hoofd bij moet laten. 4,0*

Deze nog weer es gekeken. Van sommige shots, vaak van die 'korrelige', weet ik niet zo wat ik ermee moet. Maar er zitten ook prachtige beeldcomposities in, vaak meer naar het einde toe. Het aparte verhaal boeide me zeer, maar hoe Kurosawa er een einde aan breit, vind ik toch wat minder. Té opzichtig worden de kwallen met die jeugd verbonden, m.i.. Wat hij ermee wil zeggen, of wat de boodschap van de film is, kom ik niet echt uit. Het lijkt positief, maar het moment dat Mamoru's vader zomaar een kwal oppakt en in de lucht steekt, vind ik niet stroken met zijn anders zo bedachtzame karakter. En nog steeds vind ik het maar raar dat Nimura er met z'n neus bovenop op staat en niets doet. Maar het stimuleert ook om de film nog weer eens te gaan kijken om, want al bij al heb ik hier toch wel van genoten. Ik gooi er zelfs een halfje bij op. En es zien of ik niet meer van Kiyoshi Kurosawa op kan snorren.

Fijne herziening. Herinnerde mij niet zo héél veel van deze film, wel de DV-kern en dat het een nogal vreemdlopend drama was. Ik was een beetje verrast dat de film een stuk gestileerder was dan ik mij herinnerde, uiteraard was dat een erg fijne meevaller. Ook het grimmigere randje viel me op, vooral omdat je dat tegenwoordig niet zo vaak meer terugziet in Japanse dramas. Het is toch allemaal wat braver en luchtiger geworden, met personages die iets eenvoudiger te doorgronden zijn. Bright Future is op dat gebied uitdagender (en dus beter). Eerste derde is redelijk straightforward, daarna wordt de structuur wat losser. Maar sterk acteerwerk, boeiende personages, fijne cinematografie, een interessante soundtrack en een aantal licht-magische toetsen maakt dit een boeiende film, en één van Kurosawa's beste. 4.0* en een uitgebreide review