The Paleface (1948)

Best vermakelijke 'westernparodie'. Bob Hope is geweldig als de komische tandarts, maar ook Jane Russell is onmisbaar. De komische noot was hier en daar misschien wat te veel aanwezig, maar ik was wel aardig in de stemming dus dat kwam mooi uit. Hope en Russell vormen een leuk koppel en weten er uit te halen wat er in zit, want een heuse topfilm had het toch nooit kunnen worden.

The paleface sluit Bob Hope's eerste decennium in Hollywood af en vormt zo een mooi compendium van alle grappen en grollen en humoristische trekjes die tezamen zijn komische personage vormden. Zo krijgen we hier Bob die altijd laf is, Bob die een hoge dunk van zichzelf als Casanova heeft, Bob die eigenlijk incapabel is (zijn tandartsenhandboek!), Bob die z'n mond niet kan houden, Bob die zijn vlinderdasje strak trekt alvorens een mooie dame aan te spreken, Bob die zich altijd stoerder voordoet dan hij is, Bob die er maar niet in slaagt om zijn huwelijk te consummeren, Bob die drieste plannen maakt maar meteen koudwatervrees krijgt, Bob die er niet in slaagt om onverstoorbaar te blijven wanneer een zwoele dame om hem heen kroelt, Bob die gromt als een wilde hond om indruk te maken, en natuurlijk Bob die altijd een gevat antwoord klaar heeft ("You've got the courage of a lion!" – "Oh, that's nothing. Brave men run in my family!"). Wie ooit een film van Bob Hope heeft gezien zal de meeste (zo niet alle) attributen van zijn standaardpersonage wel herkennen; verder niets mis mee, maar je kunt je voorstellen dat zelfs de meest verstokte fan het op een gegeven moment wel gezien heeft. Als zodanig mag The paleface meteen als de ultieme Bob Hope-film gelden, want zoals gezegd komt alles in deze film wel samen. En dat alles komt duidelijk op zijn schouders terecht, want Jane Russell legt hier geen ènkel acteertalent aan de dag, komisch noch dramatisch, en de close-up waarin ze Bob smachtend aankijkt voordat hij haar (eindelijk) mag kussen is werkelijk tenenkrommend. Gelukkig zijn de opnames mooi (mijn Universal-DVD levert prachtige kleuren), is er niet beknibbeld op de productie, ligt het tempo hoog en zit er een aardige Stagecoach-finale in (als we ons tenminste niet storen aan die talloze afgeknalde Indianen). Grappig klein stukje : de voltrekking van het huwelijk tussen Jane en Potter waarbij we alleen hun handen zien.

Typische Bob Hope film maar daarmee wel weer leuk vermaak! Alle ingrediënten waren aanwezig, leuke oneliners, genoeg slapstick en een zeer aantrekkelijke en stoere Jane Russell. Dat het plot weinig om het lijf heeft weet je natuurlijk al van te voren, wat het tegelijkertijd wel een perfecte film maakt voor later op de avond/nacht. Duidelijk ook een film die met veel plezier is gemaakt, een positieve sfeer door de gehele film en sfeervolle filmsets. 3*