Play Dead (2025)

Play Dead is low budget, is verrassend spannend en is sfeervol. De meeste tijd speelt de film zich af in een kelder. Een veel gebruikte en geliefde setting in een horrorfilm. Heerlijk, zo’n oord. Donker, onoverzichtelijk en afgesneden van de buitenwereld. Uitermate geschikt voor het vertellen van een duistere geschiedenis. In Play Dead is dat de geschiedenis van een vrouw die in een donkere kelder ontwaakt te midden van de lijken van talloze vrouwen. En ja, zie daar maar eens uit te ontsnappen. De film speelt open kaart. Het gevaar is bekend. Hier geen onbekend paranormaal verschijnsel dat in de schaduw loert en elk moment kan toeslaan. Het gevaar schuilt in een moordende antagonist met een afstotelijke uitstraling die in zijn kelder dode vrouwen verzamelt. Geen mysterie daar. Het scenario dat met die gegevens aan het werk gaat, biedt weinig afwisseling. Dat is ook lastig als de situatie duidelijk is en de setting zich bijna enkel beperkt tot een kelder. De speelduur van de film lijkt te zijn aangepast op dat scenario. Play Dead is dan ook een compacte film die de boel niet onnodig rekt. Het scenario voorziet in enkele kleine plotwendingen die de spanning op peil houden. En daarbij blijft het. Althans voor het overgrote deel, want aan het einde is sprake van een wisseling van setting en geeft de film meer prijs over het mysterie achter de verzamelwoede van de antagonist. Ook dit stuk film is zonder veel overbodige franje geënsceneerd en past prettig in de resterende speelduur. Ook nu slaagt de maker er prima in de spanning op niveau te houden. Play Dead is een sfeervol horrorwerkje dat met weinig middelen en in weinig tijd een fijne viezige sfeer weet neer te zetten en een spannend verhaal weet te vertellen. Prima film.