My Secret Santa (2025)

Niet heel vervelend met redelijk charmante personages maar ook wel zo'n typische kerstfilm die echt nergens verrast of bijzonder is en daardoor ondanks de korte lengte niet de volle speelduur blijft boeien. 2,5*.

Doordeweekse gemiddelde kerstfilm. Niet slecht, geen topper. Humor en romantiek vind ik niet zo geslaagd. Idee op zich niet slecht, herinner je nog de komedie Mrs. Doubtfire uit 1993 met Robin Williams? Daar speelde hij als Robin als man een vrouwelijke nanny, wel hier is het omgekeerd en speelt Alexandra Beckenbridge een mannelijke rol, nl. de kerstman. Film haalt uiteraard niet niveau van Mrs. Doubtfire, maar deze zal wel als inspiratie hebben gediend voor deze kerstversie. Acteurs hier van het B-niveau, maar doen het niet heel slecht. Niet al te veel overacting wat ik bij dit niveau van films al wel erger heb geweten. En toch chapeau voor Alexandra als kerstman. Je hoort en voelt dat het verkeerd zit, maar ze doet het maar toch… Film verveelde me aldus niet. Verwacht er niet te veel van, maar er bestaan slechtere. 3*

Een romantische komedie in kerstsferen. Een kerstklassieker zal de film hoogstwaarschijnlijk niet worden. Een man en een vrouw voelen zich tot elkaar aangetrokken. Uiteraard liggen er allerhande hindernissen op de weg die naar de liefde voert. De belangrijkste hindernis is wel dat de vrouw zich als (kerst)man voordoet en de potentiële geliefde de baas is van het resort waar de kerstman in dienst is. Hoe spannend. De humor die vooral voortkomt uit de pijnlijke situaties waarin de verklede vrouw terechtkomt, is fantasieloos. Niet grappig. Dat de kerstman overduidelijk een vrouw is die zich als man voordoet, wordt vreemd genoeg door geen van de personages opgemerkt. Die onnozelheid past natuurlijk perfect in het verhaal en in de zoete sfeer die de film omringt. De film is vooral dat. Zoet, bedoel ik. Ik schrik dan ook van een paar scènes waarin de gecompliceerde verhouding ouder-tiener ter sprake komt. De film lijkt daar opeens iets dieper te willen graven. Lijkt iets van zijn zoetheid te willen prijsgeven. Oh nee, toch niet. Mijn schrik is ongegrond. Er volgt na elke scène gewoon een clichématige afhandeling die alles oplost. De afhandeling tast de zoete sfeer niet aan. Het leven is en blijft simpel. Ach, de film is niet slechter dan de meeste andere films die zich als een romantische komedie in kerstsferen afficheren. De inhoud stelt niets voor. Het verloop is op voorhand al uit te tekenen. De personages zijn plat en sympathiek. Of zijn plat en een beetje onsympathiek, maar worden sympathiek als ze worden geraakt door de zoete kerstsfeer. Het hoogtepunt van de film komt tegen het einde. Aan het slot speelt de vrouw nog een stukje rock 'n roll op de gitaar waarbij zij overduidelijk niet echt de gitaar hanteert. Ach, heb ik toch nog even gelachen.