Missing Child Videotape (2024)

Al enige jaren zijn de horrorfilms waarin oude video’s met daarop smoezelige opnamen een rol spelen niet meer weg te denken. Het gaat in de regel om onscherpe beelden die op cruciale momenten geinfecteerd zijn met ruis of overbelichting. In zijn speelfilmdebuut maakt regisseur en schrijver Ryoto Kondo van een dergelijke smoezelige video-opname gebruik om een horrorverhaal te vertellen. Ik vond Missing Child Videotape dat op een found footage-leest is geschoeid niet erg origineel en niet spannend. Met een videotape, een somber bos, een leegstaand gebouw en een vermist kind zijn de ingrediënten van het verhaal genoemd. Het zijn ingrediënten die op een sfeervolle manier een film kunnen kleuren. Ingrediënten die mysterie, beklemming en spanning in een film kunnen brengen. De found footage-methodiek die Kondo gebruikt is niet die manier. Ik kan een goede found footage waarderen, want die zijn er. Daar hoort deze film echter niet bij. De kwaliteit van filmen ligt in deze film in het verlengde van de kwaliteit van de opnamen op de videoband. De camera is erg beweeglijk. De film heeft geen mooi ritme maar is steeds rusteloos in de weer. Geen mooi afgeronde scènes, maar ongecontroleerde breaks die dynamiek suggereren, vermoed ik. Ze ergerden mij. Ook is er is “subtiel” camerawerk. De camera suggereert een hoop en laat niets wezenlijks zien. Als een sfeervolle basis is geconstrueerd, wekt suggestie spanning op. Hier ontbreekt die basis en slaat het nergens op. De irritaties stapelden zich op. De personages zijn niet interessant. De stijl van filmen vermoeit. De film is niet mysterieus. Niet spannend. Niet sfeervol. De aanzienlijke speelduur staat absoluut niet in verhouding tot de povere inhoud. Ik vond Missing Child Videotape een zware bevalling.