Blauwe Ballen en Andere Verkrachtingsmythes (2025)

Chapeau Sunny Bergman, voor het onder de aandacht blijven brengen van maatschappellijke kwesties waar de gevolgen voor slachtoffers door veel mensen onderschat worden. Mijn mond viel open toen Sunny Bergman aan een groep politieagenten vertelde hoe een man misbruik van haar had gemaakt toen ze 17 was en dronken op vakantie in Griekenland en dat nota bene de zedenrechercheur zei: "De eerste vraag die in mij opkomt is: Hoe dronken was je?" Nadat ze vertelde hoe de dader haar tampon eruit trok reageerden deze agenten met: "Ik kan me niet voorstellen dat iemand dat doet, ik zou dat nooit doen, ik vind dat hartstikke smerig." Godsamme zeg, en dat is zedenrechercheur. Die had beter bakker of fietsenmaker kunnen worden. De getuigenissen van de slachtoffers zijn aangrijpend en de pijn en het trauma waarmee ze moeten leven is aan hun gezicht af te lezen. En we weten nu ook dat slachtoffers van seksueel geweld beter niet Gerard Spong ("Ik heb het idee dat vrouwen zich toch snel láten verkrachten. Ik ben voor een weerbare vrouw") in kunnen huren als advocaat. Wat een eikel is dat zeg.

Het paste niet meer in mijn eigenlijke recensie, maar ik vind dat Gerard Spong er wel een tikkeltje bekaaid vanaf komt. Hij heeft in juridische zin gelijk dat iemand in onze rechtsstaat onschuldig is tot het tegendeel wordt bewezen. De onschuldpresumptie is altijd een van de kernprincipes van een rechtsstaat geweest. Je moet ook wel oppassen dat de rechten van verdachten niet worden geschonden als er onevenredig veel waarde wordt toegekend aan subjectieve bekentenissen. Mensen onder elkaar hebben nu eenmaal eigen belangen en een eigen kijk op de werkelijkheid. Het gaat er in een rechtsstaat uiteindelijk óók om dat er zwaarwegende juridische argumenten moeten bestaan om iemand straffen op te leggen.