Oh, Hi! (2025)

Volgehouden tot het bevriende koppel in het huis kwam. Toen vloog het echt uit de bocht...

Mannen zijn schoften. En vrouwen die daar achter komen zijn wilde furies. Molly Gordon is zo’n furie. Ze speelt het personage Iris dat samen met haar vriend Isaak romantisch op vakantie is in een buitenhuisje ver van de bewoonde wereld. Als vriend Isaak er uit flapt dat hij de relatie niet als een vaste relatie beschouwt en hij af en toe ook aan de rol is met andere vrouwen, is Iris zeer teleurgesteld. Haar roze wolk kleurt donker en hup, daar komt de furie los. Zij zal hem wel even laten zien dat zij de ware voor hem is. En dat doet zij op onorthodoxe en furieuze wijze. Molly Gordon kende ik uit Theater Camp. Mooie vrouw en (uiteraard) belangrijker nog ook een goede actrice. Verderop in de film komt ook Geraldine Viswanathan nog voorbij. Ik ben blij. Voordat het zover is, is eerst Iris nog bezig met haar onorthodoxe methode om haar vriend vaster aan zich te binden. Iris laat zich helemaal meeslepen en wordt steeds enger. Ze doet niet onder voor Kathy Bates in Misery. Ik check het genre nog maar eens. Er staat toch echt Comedy. Hm. Regisseur en schrijver Sophie Brooks heeft de genreaanduiding intussen ook gezien en stopt dan ook acuut met de thriller vibes. Ze sleept de film weer naar luchtiger sferen. Ik wou dat ze dat niet had gedaan. . De humor zit ’m vooral in de situatie die ontstaat nadat Iris’ wereld instort. En die situatie biedt inderdaad een tijdje vermaak. Helaas worden de acties van Iris die in aanzet een intelligente vrouw is op den duur zo onnozel dat er van humor geen sprake meer is. Ik begon Iris een beetje vervelend te vinden. De krampachtigheid waarmee luchtigheid en humor in de lucht werden gehouden werkte bepaald niet luchtig en humoristisch. De komst van Geraldine Viswanathan maakt de tocht naar de endcredits verteerbaar.

Aardige film over een nieuw koppel die voor het eerst samen een weekendje weg gaan. Een simpele opzet dat zich grotendeels in één huis afspeelt. Een prima eerst helft, maar het wordt gaandeweg wel wat belachelijker en wat oppervlakkiger. Logan Lerman en vooral Molly Gordon weten het vermakelijk te brengen.