On Swift Horses (2024)

Elordi heeft de vibes van Brando en Dean, Daisy Edgar-Jones doet Nathalie Wood. Qua vormgeving vind ik het echt een enorm sterke film, alles klopt gewoon precies en de acteurs passen daar ook naadloos in - inclusief de hoofdrollen die met de jaren-50 kapsels meer zichzelf lijken dan in hun normale haardos. Het verhaal is dan wel wat moeizamer, het loopt niet echt van de vlugge paarden die beloofd zijn. Maar het einde is dan wel weer erg fraai, al moet ik even een twijfeltje wegpinken bij het wellicht metafysische paard in die scene. Net zoals ik wat twijfel bij het gerook - ja dat was een ding in de tijd waarin de film speelt, maar toch voelt het fout. Deze acteurs horen gvdgvdmme in de rookvrije generatie, gun mij dat, al is het wellicht paternalistisch. Extra mooi is de soundtrack - origineel en ondersteunend aan het verhaal, zoals het hoort. Een kunstvorm die haast vergeten leek te zijn, en wat ben ik blij dat die toch nog blijkt te bestaan.

Uitstekende film over een vrouw die na het ontmoeten van haar schoonbroer begint te gokken op paardenraces. De film speelt zich af midden jaren '50 en is mooi aangekleed in die hoedanigheid. De personages zijn goed neergezet en de uitstekende cast draagt hier zeker aan bij. Een nipte 4.0 sterren.