Dar Sarzamin-e Baradar (2024)

Drie verhalen over die mensen in drie jaren (rond 2000, 2010 en 2022) waar op elk moment een familielid centraal staat en het thema van een vluchteling zijn behandeld wordt. Vooral de rechteloosheid die meespeelt. Deels universeel, deels echt wel specifiek voor dat land. Veel van wat er gebeurt zal in Nederland niet voorkomen (tenzij je echt illegaal bent ja) en dat maakt het soms ook wat lastig om direct te begrijpen wat er gebeurt. Vooral in het tweede verhaal als de echtgenoot van iemand overlijdt en ze dit geheim houdt. Ik als kijker snap dat niet, pas later in dat stuk komt de duidelijkheid: ze zal ontslagen worden omdat die mensen waar ze werkt geen politie erbij willen want een en ander is illegaal. Geen van de verhalen komt echt helemaal tot wasdom in de 30 minuutjes die elk deel heeft maar alle zijn ze stuk voor stuk wel goed genoeg en afwisselend waardoor er geen herhaling en geen verveling optreedt. Visueel degelijk met af en toe een prachtig shot. In het tweede verhaal als de vluchteling in haar kamer boven huilt en beneden de autochtone familie feest viert, dat alles gefilmd vanuit buiten, ook terecht de foto van de poster. En het eindshot van het derde verhaal en daarmee het einde van het verhaal. Twee rouwende mensen en op de achtergrond nog het geluid uit de zaal waar die twee net vertrokken zijn. Op emotioneel vlak sowieso het beste deel en ook prachtig geëindigd. Uiteindelijk genoeg moois te zien in 95 minuten al beklijven de delen net niet voldoende en zeer het eerste verhaal sleept wat te veel. 3,5*.

Na de door de Amerikanen geleide invasie van Afghanistan in oktober 2001 vluchtten veel Afghanen naar Iran. Dit drieluik beschrijft de ervaringen van verwante immigranten met tussenpozen van 10 jaar. Het eerste deel (**), over de uitbuiting van student Mohamed [Mohammad Hosseini] is onverschillig geacteerd en wekt daardoor weinig interesse. Het tweede hoofdstuk (***) betreft Leila [Hamideh Jafari], die de plotselinge dood van haar echtgenoot verbergt voor de familie waar ze voor werkt, omdat ze vanwege haar illegale status bang is voor deportatie. Dit segment is een stuk beter, al is Jafari’s spel wat eendimensionaal en is het wat aan de lange kant. Het derde (en beste) deel (****) betreft Leila’s oudere broer Qasem [Bashir Nikzad] die op het punt staat de Iraanse nationaliteit aan te nemen, maar voor een moreel dilemma komt te staan.

Steeds te vinden voor een Iraanse film. Knap drieluik dat zich afspeelt in diverse tijdsmomenten. Centraal staat de Afghaanse gemeenschap die blijkbaar erg talrijk is in Iran. Ze worden gedoogd, maar tegelijkertijd als minderwaardige burgers beschouwd. De drie verhalen van elk een half uurtje beslaan ook drie verschillende generaties. Vooral het laatste deel maakte het meeste indruk op mij. Zeer sterk en authentiek deel over een man die zijn vrouw slecht nieuws bespaart. Knap acteerwerk van de man en zijn pijn en leed was voelbaar. Sterke slotscène ook waarbij het contrast fenomenaal in de verf werd gezet tijdens het intieme moment tussen het koppel en de opruiende propagandistische stem op de achtergrond. Het tweede verhaal was eveneens prima en verhaalt het leven van twee illegale Afghaanse vluchtelingen die als huishoudster en knecht werken bij rijke Iraniërs. Frappant was het hier hoe wanhopig de vrouw wel niet moet zijn om zich zo in bochten te wringen. Ik had wel met haar te doen. Het eerste deel vond ik het minst. Ik was niet zo overtuigd van het plot. Ik vond het iets te makkelijk. Wel komt hier de uitbuiting en intimidatie sterk aan bod, zonder hierbij over de schreef te gaan. De innige band tussen de jongen en zijn grote liefde vond ik het best tot uiting komen in dit deel.