Kneecap (2024)

Ik kende de band niet, maar ik vond Kneecap bijzonder vermakelijk. Het is een nogal gefictionaliseerde biografie over en met de Ierstalige hiphoppers Kneecap, en gelukkig een biografie die óók leuk is als je nooit eerder van de band gehoord hebt. Veel drugs, veel geslaagde grappen, en, hoe kan het ook anders in een film over Noord-Ierland, meer dan een snuifje politiek. Niet alle aspecten werken even goed, een paar van de verhaallijnen waren soms wat aan de flauwe kant (bv de politiedame en haar dochter Georgia, en de soms wat voorspelbare drama-elementen tegen het einde), maar het gros werkte voor mij wel. Het is een tijd terug dat ik zo gelachen heb in de bios. Af en toe wel even opletten om de Noord-Ierse accenten zonder ondertiteling te volgen, maar ik ga sowieso onze Belfastse vrienden eens opzoeken op Spotify. Erg tof dit.

De film wordt wel vergeleken met Trainspotting en dat lijkt terecht qua energie van de montage – waardoor de film aldoor vaart en iets explosiefs heeft – en qua de jeugdige aldoor feestende en drugsgebruikende ‘low-lifes’ en hun eeuwige strijd tegen de autoriteiten als helden van de film. Het onderwerp is echter de Ierse taal die dreigt uit te sterven: de vorige generatie probeerde door middel van aanslagen tegen de Britse bezetter de Noord-Ierse identiteit te behouden maar deze jongens doen dat door middel van rap in de Ierse taal die tekstueel wel rebels – er wordt vooral gezongen over ongebreideld drugsgebruik – maar niet strafbaar is en “elk Iers woord een kogel is”. Het verhaal met de strijd tussen politie en de Ierse jongeren en uiteindelijk de onvermijdelijke verzoening tussen de Ierse generaties in hun strijd tegen het verlies van de Ierse taal en identiteit – de oude generatie zag drugs en hiphop als ontaarding en ondermijning van hun nationalistisch doel maar ziet nu in dat het de strijd juist levend houdt doordat het eigentijds is – is weinig bijzonder maar levert het skelet waarop de actiebeelden kunnen worden geplakt om het levend te maken. Deze energieke komedie is nergens briljant maar vermaakt wel aldoor.

Haha ja! Dit is zeker nice. Het is eigenlijk een geniaal concept. De rauwe hiphop stijl a la Public Enemy gekoppeld aan de Ierse revolutie en dan in het bijzonder het belangrijke wapen van de eigen taal. Ja er is genoeg lol en onzin maar de onderliggende politieke urgentie en rebelsheid geeft echt precies de goede sfeer gekoppeld aan de muziek. Muzikaal kan ik niet echt zeggen dat het de beste rappers zijn of zo (doen me in de verte wel wat aan oude Osdorp Posse denken) maar dit zal het vast wel heel goed doen in het festivalcircuit komende zomer door de pure energie. Leuk!