Mean Girls (2024)

Een verfilming van de Broadway musical die op zijn beurt weer gebaseerd is op de 2004 film. Het was me niet helemaal duidelijk of dit een remake, reboot of vervolg zou zijn maar in feite dus gewoon een remake met muzikale nummers, zoals het recente Waitress: The Musical. Als je puur voor het verhaal gaat valt er niets nieuws te vinden, je kunt de '04 versie gewoon opzetten, als je enigszins van musicals houdt en Mean Girls was (of is nog steeds) 1 van je favoriete high school films is dit wellicht een leuke mengeling voor je. De nummers waren een beetje hit-and-miss, kom dan ook precies op een 2,5* uit,

Cady Heron [Angourie Rice] is een tiener zonder ruggengraat, die zich op haar nieuwe school meteen de les laat lezen door de zogeheten ‘Plastics’, een groepje door uiterlijke geobsedeerde meisjes waarvan Regina [Renée Rapp] de lakens uitdeelt op school. Dat vinden de ‘art kids’ Janis [Auli’i Cravalho] en Damian [Jaquel Spivey], die natuurlijk allebei homoseksueel zijn, geen goed idee. Loopt natuurlijk verkeerd af met behulp van sociale media toont Cady aan dat iedereen (lees: alle meisjes) even gemeen is. Tina Fey schreef deze zogenaamde update van de gelijknamige film uit 2004, maar de centrale boodschap over leven en laten leven gaat verloren door een hokjesgeest die gedateerd en aanstootgevend is. Een naargeestige muzikale komedie die alleen tot leven komt tijdens de muzikale intermezzo’s, die dynamisch zijn gefilmd en voorzien van een energieke choreografie. Vooral Cravalho maakt indruk, ook al voegen de liedjes inhoudelijk helemaal niets toe. Naargeestig en veelal slecht geacteerd, hoewel Fey goede momenten heeft als de wiskundedocent. De oplettende kijker herkent Lindsay Lohan in een klein rolletje tegen het einde.

Twintig jaar na het uitbrengen van de originele film komt comédienne/schrijfster Tina Fey met een muzikale remake, die afgezien van de liedjes weinig toevoegt aan het origineel. Lang niet zo leuk als het vlotte Lindsay Lohan vehicle uit 2004 en dus overbodig.