Hors-Saison (2023)

Twee oud-geliefden komen elkaar vijftien jaar later onverwacht tegen in een badplaats, waar zij woont - teleurgesteld in huwelijk en carrière - en waar hij zich in een hotel heeft teruggetrokken om zich te bezinnen, nadat hij uit angst een theaterrol heeft laten lopen. Het verhaal dat volgt, laat zich uittekenen. De film moet het hebben van het bijzondere acteerwerk van Guillaume Canet en Alba Rohrwacher die hun personages volstrekt geloofwaardig neer zetten, en de film redden.

Vier weken voor de première zijn theaterdebuut – in een toneelstuk dat speciaal voor hem is geschreven – besluit Mathieu [Guillaume Canet] af te zien van de hoofdrol. Hij trekt zich terug in een rustoord aan zee waar hij zwelgt in zelfmedelijden. Eerst alleen, later met Alice [Alba Rohrwacher], de vrouw die hij 16 jaar geleden dumpte die in de buurt woont. Waar 10 seconden had volstaan om een bepaalde emotie of boodschap over te brengen, gaat Brizé liever voor 10 minuten met lange, nietszeggende stiltes. Canet en Rohrwacher leveren onder omstandigheden goed werk af, ook al wordt er weinig meer van ze gevraagd dan melancholie te verbergen achter een glimlach. Een grotendeels verschrikkelijk saai romantisch drama dat gestolen wordt door de weergaloze vogelimitators Johnny Rasse en Jean Boucault. Het eentonige, stemmige pianomotiefje helpt je wellicht slapend het einde te halen.

wat een prachtig, mooie "rot"film..... alleen in de bioscoop vanmiddag en vond deze film dus heel mooi. nu zit/zat ik n beetje in een soort situatie als de hoofdpersonen dus herkenbaar. de muziek gaf volgens mij een beetje het Hi-de-Hi! gehalte weer van het rustoord. vond de 2 vogelimitators juist verschrikkelijk irritant, maar pasten wel in het verhaal.