Dear David (2023)

Dear David speelt zich af in een wereld waarin je binnen een paar uur volledig van verdieping kan verhuizen, inclusief meubilair, paperassen en huisdieren. Altijd handige motivatie, die Twittergeesten, want Augustus Prew harkt zijn eigen geest op een bijzonder makkelijke manier z'n huis binnen door enkel te reageren op één van zijn internettrolls. Het enorme gebrek aan logica in de tweede horrorfilm van regisseur John McPhail is bijzonder kwalijk, aangezien de meest verstandige oplossing bij het spotten van een geest klaarblijkelijk is door er veelvuldig over te posten op het internet. Gelukkig staat daartegenover een meer dan degelijke opbouw van sfeer en een aantal spannende scenes. De visuele decoratie van McPhail oogt verzorgd en daarmee toont hij als regisseur aan helemaal niet onbekwaam te zijn in z’n vak. Prew doet wat hij kan met zijn beperkte en oliedomme script, maar zijn personage is te stompzinnig voor woorden, laat staan sympathiek. Alhoewel de film lang kan drijven op sfeer en een redelijk klassiek spookverhaal doordrenkt met social media, gaat het tegen de slotfase aan echt finaal mis en verandert Dear David in een rommelige en ontspoorde genremix waarbij in principe niets samengaat. McPhail gooide voor mij persoonlijk hoge ogen met Anna and the Apocalypse, waardoor de teleurstelling van deze film er extra in wordt gewreven. Hopelijk herpakt hij zich snel met zijn volgende project.

Dit is echt een zeer slechte horror film. Het verhaal wordt niet goed gebracht. Echter geef ik de film wel 3 *** om iets heel anders. Eindelijk heeft de hoofdpersoon een andere seksuele voorkeur, maar wordt dat niet uitvergroot of aandacht aan besteed. Op deze manier kun je homoacceptatie bevorderen. Geen cliché nichten, feesten, drag queens, roze, etc. Maar gewoon een persoon die toevallig ook hetero had kunnen zijn, maar deze keer een vriend heeft. Goed gedaan!!! Complimenten.

Adam Ellis werkte als cartoonist voor Buzzfeed in New York toen hij in 2017 te maken kreeg met angstaanjagende verschijningen in zijn appartement die volgens hem het gevolg waren van een socialmedia-account genaamd ‘Dear David’. Hij plaatste een serie Tweets over zijn ervaringen en die vormen de basis van deze zonderlinge horrorfilm. Hierin wordt Adam [Augustus Prew] door zijn hoofdredacteur [Justin Long] aangespoord om meer Tweets over ‘Dear David’ te plaatsen, ook al probeert Adam duidelijk te maken dat het niet gaat om een verzinsel. Wat begon als onverklaarbare geluiden en verschijnselen ontaardt in iets veel engers en dat heeft tot gevolg dat Adam steeds meer moeite heeft om zijn belangrijkste persoonlijke relaties te onderhouden. De horrorscènes zijn effectief en de onderliggende boodschap over de gevolgen van trolling komt goed over, maar de horror is op klungelige wijze vermengd met romantiek en komedie, waardoor het lijkt alsof je naar drie verschillende films door elkaar zit te kijken.