Mantagheye Bohrani (2023)

Amir [Saba Bagheri] is een dwalende, eenzame ziel in Teheran. Als hij thuis is praat hij tegen zijn hond, zijn routeplanner vertelt hem hoe hij met zijn ‘taxi’ drugs kan afleveren bij zijn klanten. Altijd eenrichtingsverkeer dus. Behalve met de passagiers, met wie hij al hasj rokend krampachtig probeert een persoonlijk gesprek te voeren. Hypnotiserende tragikomedie met een tour de force van Bagheri, maar het absolute hoogtepunt is de rit met zijn leverancier [Maryam Sadeghian], een stewardess die onder invloed van cocaïne (ook bijna letterlijk) volledig uit haar dak gaat. Wrang komisch drama met een intelligente ontleding van de Iraanse maatschappij, vooral met betrekking tot de rol van vrouwen. Jafar Pahani’s Taxi Teheran meets Martin Scorceses Bringing Out The Dead.

Wat een begin: een ambulance rijdt in een tunnelnetwerk naar zijn plaats van bestemming, lost medicijnen voor een troosteloos bestaan (pakketjes met drugs) die worden opgepikt door een groot aantal mannen van wie de film er één in zijn auto volgt. De (naar eigen zeggen impotente) Amin - dealer, taxichauffeur, praatpaal en medicijnman - leeft alleen met zijn hond die hij zich laat bevredigen op zijn been - een rol die in zijn auto later wordt overgenomen door zijn vrouwelijke drugsleverancier. Na de drugs thuis te hebben geprepareerd en het dier te hebben gevoerd vangt de autorit door nachtelijk Teheran aan. Amin rijdt naar plekken in de stad op ogenschijnlijk willekeurige aanwijzingen van de routeplanner in zijn auto, een rol die later even wordt overgenomen door een bezorgde moeder van wie de zoon ziek is. Hij levert drugs af en hij spreekt met en luistert naar (vrouwelijke) klanten. Ten slotte komt hij weer thuis aan: bestemming bereikt. De clandestien opgenomen film is min of meer experimenteel in zijn vormgeving: traag, versneld, verward, impulsief, ad rem en (naar)geestig, passend bij de hele nacht door wiet rokende Amin, en schetst een somber en genadeloos beeld van het hedendaagse Iran waarin ondergronds veel mogelijk is, en - voor wie wil - van het leven anno 2024 in zijn algemeenheid.

Absoluut een van de betere film van de afgelopen tijd... Het deed mij heel sterk denken aan het werk van Jim Jarmusch. Triestheid, urban jungle, pijn, survival en uitzichtloosheid voeren de boventoon, in het moderne Teheran met zijn 20 miljoen inwoners. Fantastisch camerawerk en sober gebruik van kleuren en licht maken deze film tot een soort surrealistisch docudrama rond de drugs dealende Amir die probeert te overleven, ondanks het gebrek aan perpectief. Wat mij betreft een echte parel in de zee van celluloid !!!