Drive-Away Dolls (2024)

Wat bezielde Ethan Coen om een moderne variant te maken van die verschrikkelijke als roadmovie vermomde sekskomedies als Road Trip en Euro Trip? Qualley Texaanse accent is werkelijk niet om aan te horen – en totaal niet grappig – en is bepalende voor de kwaliteit van deze hopeloze lesbische misdaadkomedie. Jamie [Margaret Qualley] en Marian [Geraldine Viswanathan] reizen van Philadelphia naar Tallahessee in een “Drive-away” met verstopte bagage die eigenlijk voor criminelen bedoeld was. Elke scène draait om seks of om oubollige seksistische grappen. Ook andere pogingen tot humor slaan volledig dood. Alleen Feldstein kan er net mee door, maar alleen het goede camerawerk van Ari Wegner houdt dit misbaksel af van de laagst mogelijke beoordeling.

Zoals het betaamt in een komedie zijn de personages karikaturen en zit het plot vol ongeloofwaardige wendingen, maar origineel is de ontwikkeling van het plot niet – de oversekste en de preutse vinden elkaar in echte liefde en de criminelen zijn zo dom dat ze zichzelf naar de ondergang werken – en de humor is ook vaak aan de flauwe kant. Ik begrijp dat de film een ode aan seventiespulp is hetgeen doet denken aan Tarantino’s insteek in diens films zoals Grindhouse en Death Proof: de film zal dus uit liefde voor de oude B-film zijn gemaakt, wellicht uit nostalgie toen zij als pubers louter dit soort films werd voorgeschoteld zodat die indruk maakten, maar tegelijk is die liefde of nostalgie zo groot dat ze wel erg accuraat te werk zijn gegaan, bewust alle zwakke elementen van de pulp kopiërend, en het product zelf het niveau van een B-film dan ook niet overstijgt. Dat het in zekere zin een kopie is van de bekende formule voor dit soort films maakt het alleen maar nog meer een cliché en de hedendaagse twist dat het nu een lesbisch koppel betreft in plaats van een oversekste machoman en preuts meisje maakt het verhaal slechts nog ongeloofwaardiger en zeker niet beter. De premisse van de film – in de tijd van de hippies zijn afgietsels gemaakt van de penissen van mannen die hoge functies zijn gaan bekleden waardoor die chantabel zijn als die dildo’s in verkeerde handen komen – is het ongeloofwaardigst van alles, want hoe kan men zeker zijn welke dildo bij welke man hoort, en tegelijkertijd het origineelste en beste idee van de film want het zet de seksualisering of ‘vercommercialisering’ van het lichaam van de vrouw bewust op de kop door nu eens het mannenlichaam te seksualiseren.

Op zich wel leuk maar ook hit and miss en zeker niet helemaal gelukt. Vooral Margaret Qualley vond ik niet echt geloofwaardig. Geraldine Viswanathan deed het beter maar speelt ook iets te veel een typetje om echt te overtuigen. Domingo doet het dan al beter en vooral Bill Camp is erg grappig. Visueel wel prima en de montage is af en toe wel geinig. In ieder geval zit hier af en toe wat bijzonders in en dat is wel fijn. Verder mist de film echt urgentie en mede door de lengte voelt dit ding te veel als tussendoortje. Wel fijne muziek van Funkadelic. 3,0*.