Nightman (2023)

Nightman is een film waarin volop wordt gestrooid met klassieke elementen die een horrorfilm zo sfeervol opsieren. Ik hou daar van. Een familietrauma. Terugkeer naar de geboorteplek. Stadsmensen op het platteland. Een duister geheim. Nachtmerries. Een kasteelruïne met daaraan verbonden een legende. Verontrustende dorpse personages. Een paar rednecks. Een moedercomplex. Illegale medische experimenten. Een tuchtschool met een verschrikkelijke geschiedenis. Slaapwandelen. En nog meer familietrauma. Nightman van regisseur en coauteur Mélanie Delloye laat bijna geen genrecliché onbenut. Materiaal genoeg dus. Teveel. Delloye is niet in staat om er een vloeiend geheel van te maken. Veel verhaallijntjes hebben weinig connectie met het basisverhaal en worden niet naar behoren uitgewerkt. Ze zijn overbodig. Los zand. Op den duur ontstaat een onevenwichtige brij aan niet uitgewerkte draadjes waarvan sommige trouwens spannende potentie hebben. De draadjes blijven daar vervolgens hangen. In de potentie. Waarom toch al die moeite terwijl Delloye eigenlijk alleen maar het basisverhaal wil vertellen van de zwangere Alex die samen met haar man haar intrek neemt in zijn ouderlijk huis en aldaar aan haar verstand begint te twijfelen. Daar had dan ook de continue focus moeten liggen, eventueel vergezeld gaande van een enkele goed uitgewerkte secundaire verhaallijn die wezenlijk bijdraagt aan de toenemende geestelijke instabiliteit van Alex. Een betere dosering van lijntjes had een betere film opgeleverd. De goede performance van Zara Devlin die aan het personage Alex gestalte geeft, is een van de lichtpuntjes van de film. Het prima camerawerk dat de film voorziet van sfeervolle beelden van het landschap, verleent de film een geslaagd mistroostig uiterlijk. Hoe sfeervol ook, het gebrek aan verhalende focus en de toevloed aan onuitgewerkte clichés voorkomen dat er uit die goede basisatmosfeer iets opduikt dat oprecht intrigerend is.