Eradication (2022)

De film vertelt van een pandemie die de wereld beheerst en onder de bevolking heeft huisgehouden. Een man met de naam David is immuun en wordt al twee jaar geïsoleerd gehouden in een huisje in de bossen. Men hoopt het geheim van zijn immuniteit te ontdekken om de ziekte de baas te kunnen worden. Hiervoor wordt hij op afstand onderzocht. Zijn enige intermenselijke contact met de buitenwereld gebeurt in de vorm van videocalls met zijn vrouw. Opeens blijven de videocalls uit en gebeuren er wat dingen die niet in het dagelijkse patroon passen. Het begint bij hem te knagen. In de film gebeurt (even afgezien van het begin) gedurende een hele lange tijd helemaal niets. Eradication is een rustige film. Verwacht geen gloedvolle actie of spannende gevechten. De filmposter geeft wat dat betreft een verkeerd beeld. Het beetje actie dat er wel is heeft bovendien een ingetogen karakter. Eigenlijk gebeurt er weinig meer dan het observeren van David bij zijn dagelijkse routineuze bezigheden. Regisseur en coauteur Daniel Byers zet in op sfeer. Zal ook een budgettaire kwestie zijn die Byers dwingt om daar het accent te leggen, vermoed ik. Wie geen geld heeft voor spektakel, zal zich met andere middelen moeten behelpen. Met het creëren van sfeer bijvoorbeeld. En dat lukt goed. Byers maakt sfeer met grauwe beelden van David die eenzaam door de omgeving wandelt, bloed doneert, voedsel ontvangt per drone, wordt bekeken per drone en videobelt met zijn vrouw. Erg opwindend is het allemaal niet, maar het lukt Byers wel om heel behoorlijk een benauwende atmosfeer van eenzaamheid en isolement te creëren. Da’s toch iets. Harry Aspinwall die medeverantwoordelijk is voor het script speelt hoofdpersonage David en doet dat ok. Da’s ook iets. Rustig dobberen we met David en zijn bezigheden naar het einde. Een paar verrassingen doen je onderweg nog even opveren en dan is het voorbij.