The Sweet East (2023)

Ietwat onevenwichtige film over een middelbare scholiere, die een zwerftocht maakt langs uitwassen van de Amerikaanse cultuur. Soms grappig, soms grim. Talia Ryder springt eruit als protagoniste.

Maffe surrealistische trip langs de oostkust van de Verenigde Staten, waarbij laatstejaarsstudente Lillian (Talia Ryder) onwillekeurig een spoor van vernieling achter zich laat. De mooie Ryder, die wel wat doet denken aan een jonge Rose Byrne, is uitstekend in de verleidelijke hoofdrol en de film is onderhoudend, alhoewel rommelig qua cameravoering en montage. De bij vlagen bizarre gebeurtenissen en personages houden de boel gelukkig levendig en interessant.

Ik vond het net Alice in Acidland (en dan bedoel ik niet de Grindhousefilm uit 1969) in een grondkorrelige jaren zeventig setting. Maar dan speelt het zich af in de subcultuur van 2020 toen iedereen ineens in complotten ging denken. Alleen die achtergrond informatie is niet al te goed uitgewerkt. Tijdens een bizarre trip kruist het schoolmeisje Lillian (Talia Ryder), net zoals Alice, het pad van enkele vreemde figuren en absurde avonturen: de pizzagate die draaide om een pedofielennetwerk, een punker met een overdreven gepiercete snikkel, een vriendelijke neonazi, twee verwaande kibbelende filmmakers met indrukwekkend kroeshaar, een knappe acteur die het letterlijk hoog in zijn bol heeft (Holadi, Jacob Elordi) en een dronken priester. Regisseur Sean Prince Williams laat zijn camera freewheelen, maar er is iets dat wringt. Te veel quasi-intelligente en verwarrende dialogen, zenuwachtige beelden en te weinig duidelijkheid. Als een ware vage trip. Gelukkig hadden een we een introductie van een presentator. Anders snap je er geen snars van.