Filip (2022)

Waar kon je je als Jood beter verbergen dan in het hart van Duitsland onder de ogen en de snorren van de Nazi's? Dat is precies wat Filip doet. Hij ontsnapte aan deportatie en werkt als ober in een restaurant onder een valse identiteit. Maar er zit zowel woede als doodsangst in die man. Hij en zijn Franse vriend leven nochtans de high life en gaan regelmatig zwemmen, flirten met vrouwen en eten hebben ze ook niet tekort. Maar binnen de Nazi dictatuur leven heeft ook een prijs. De oorlog wordt van een heel andere kant gezien en dat maakt het wel redelijk speciaal. Filip wordt prima gespeeld door Kulm, en de scène waar hij mentaal knakt drong door merg en been. Hij wordt intussen verliefd op een Duitse studente, maar de film voelt voor het overige wat stuurloos aan. Het is niet duidelijk waar de film naar toewerkt, en daarom vond ik het einde redelijk gehaast afgewerkt en geen logisch eindpunt na alles wat er voordien gebeurde. Precies alsof de film halverwege stopt. Filip is vooral een psychologische portrettering van een man onder extreme druk, en dat lukt beter. Het mist iets voor mij om er een 3,5* tegen aan te gooien dus een halfje minder.