Temps Mort (2023)

Een eenvoudige mozaïekfilm over 3 plotlijnen die niet in elkaar overvloeien. Elke situatie staat los van elkaar en beïnvloedt elkaar niet. Drie gevangenen mogen tijdelijk de gevangenis verlaten. De rode draad is dat dit niet zomaar vlekkeloos verloopt. De buitenwereld zit niet zomaar op je te wachten. Gefilmd in een Parijse gevangenis overigens. Het verhaal van de zwarte man is het meest schrijnende, het meest sympathieke. Wat er precies in het verleden is gebeurd, wordt niet verteld, maar zal niet min geweest zijn gezien zijn lange periode in de gevangenis. Hij is erg gesloten en onderdanig, vindt een job en vindt de moed om contact te maken met zijn (verloren) familie. In de familie van de vader merk je dat het steeds op eieren lopen is. Het wordt al snel duidelijk dat zijn alcoholverslaving ertoe heeft geleid dat hij in de gevangenis is beland. Een mooie kleine bijrol van Johan Leysen hier. Hoeveel kansen moet je iemand geven als je er zelf aan kapot gaat? En de jongeman zit in een milieu waarin hij uit wil, het nodige respect vraagt, maar weinig begrip terug krijgt. Drie aparte verhalen, interessant en goed acteerwerk. Geen top top, maar zeker mooi om even mee te nemen.