Inside (2023)

Een film op één locatie met slechts één acteur, het mag dan nog Willem Dafoe zijn, onderhoudend en boeiend houden, is niet zo evident. Inside slaagt daar slechts gedeeltelijk in. Na zowat 80 minuten mocht het voor mij ook stilaan eindigen. De film ontsnapt niet aan een soort van doelloosheid of zelfs saaiheid na verloop van tijd. De hallucinaties of flashbacks verdoezelen dat idee geenszins, integendeel zou ik bijna zeggen. De rol van Bervoets is gewoon zinloos, dan had ik liever een videoscherm waarbij de eigenaar zijn gevangene gewoon uitlacht of triggert. Én toch vond ik de film onderhoudend ondanks het feit dat de spanning stilaan verdween. Veel heeft te maken met Dafoe zelf die het prima doet. Je hebt ook wel te doen met de inbreker, dat helpt wel. De film (of het personage) maakt soms vreemde keuzes of begint aan iets en lijkt er dan mee te stoppen om dan dagen later verder te doen. Beste scène vond ik toch de diepvriesscène, net als de scènes met de uitwerpselen en dat hondenblik. Schrijnend en ontredderend zelfs. En dan hoopte ik dat de film de psychische/psychologische kant ging opgaan, maar dat kwam veel te weinig uit de verf.

Door een storing in het beveiligingssysteem van een luxe penthouse in New York komt kunstdief Nemo [Willem Dafoe] daar vast te zitten. Hoewel er een alarm af gaat, is er geen haan die naar hem of het appartement (dat vol staat met waardevolle kunstwerken) kraait. De basisvoorzieningen worden afgesloten en het appartement wordt steeds kouder, maar Nemo heeft nog wel beschikking over toegang tot de beveiligingscamera’s terwijl hij als een soort Robinson Crusoë wacht op een bevrijding die niet komt. Een volstrekt idioot basisgegeven natuurlijk dat ondanks Dafoe nauwelijks aangluurbaar is. Bervoets en Strucyk zijn te zien in enkele flashbacks.

Ik vond dit best een interessante film. Ondanks dat de setting wat statisch is, gebeurt er beslist genoeg om de aandacht vast te houden, en er is een fraai stuk filosofie om nog eens over na te denken, met de tekst die Dafoe op de wand schrijft als handvat. Overduidelijk bedoeld om breder te trekken, symbool te stellen voor de manier waarop we leven en met onze planeet omgaan, tegenwicht voor het hersenloze kapitalisme en het nieuwe kolonialisme waarmee aarde en ruimte nietsontziend geëxploiteerd worden. Als kritiekpuntje van mijn kant alleen de architectonische onmogelijkheid van de uiteindelijke uitweg - en visueel ook een duidelijke afwijking van de vormgeving van het overigens ernstig mooie appartement. Wellicht zo gekozen omdat het budget niets beters toestond. Ruim gecompenseerd overigens met de soundtrack tijdens de aftiteling. Blijft toch een mooi liedje. En er komt daarna nog een toespraakje, al is dat wellicht wat al te gemakzuchtig.