Aurora's Sunrise (2022)

Mokerslag. Deze film is zo goed, dit valt niet te beschrijven, je moet gewoon kijken. De tekeningen zijn een genot om naar te kijken, de soundtrack is doordringend. Ik werd hier volledig ingezogen, het heeft me vastgehouden en niet meer losgelaten.

Arshalouys Martikian speelde in 1919 onder het pseudoniem Aurora Mardiganian de hoofdrol in het uiterst succesvolle Hollywoodspektakel Auction of Souls. Ze speelde zichzelf in deze reconstructie van haar ervaringen als Armeense tiener die vanaf voorjaar 1915 vrijwel haar volledige familie verloor als gevolg van de vervolging door de Turken. Tegen het einde van de oorlog kwam ze terecht in Amerika en werd ze het gezicht van wat vooral dankzij Auction of Souls en de serie nieuwsartikelen (later onder de titel ‘Ravished America’ verkocht als boek) bekend en in veel landen erkend werd als de Armeense genocide. Sahakyan gebruikt beelden van een interview met Aurora en combineert dat met animaties en fragmenten uit de 18 minuten aan beeldmateriaal van Auction of Souls dat kort na Aurora’s overlijden in 1994 opdook. Het verhaal is opmerkelijk, relevant en nog altijd controversieel omdat Turkije de Armeense genocide nog altijd weigert te erkennen. Maar het gebruik van de melodramatische beelden uit Auction of Souls en de monotone voice-over van Petrossian beperken de emotionele impact van dit verhaal.

Een indrukwekkend verhaal over de Armeense genocide in een niet zo goede film. Je zou zeggen dat je goud in handen hebt: interviewbeelden van de hoofdpersoon die de genocide heeft meegemaakt, zwart/wit fragmenten van de Hollywoodfilm uit 1919 waarin de hoofdpersoon zelf speelde, en een animatie-afdeling die het gemis aan beelden kan opvullen. Het goud verstoft evenwel door de keuze van een off screen-stem van het meisje, dat het verhaal vertelt, en vertelt en vertelt in een ellenlange 'en toen/en toen'-monoloog. Deze off screen-stem pakt desastreus uit, want de film is helaas een prentenboek geworden bij de vertelstem van de hoofdpersoon die door de gebeurtenissen hobbelt en maar blijft zeggen hoe ze zich voelt. De basisregel van film (Show them, don't tell them) wordt hier helaas met voeten getreden.