The Mean One (2022)

In de bioscoopketen Pathé hingen diverse promotieposters van The Mean One, maar een daadwerkelijke release werd niet doorgelaten. Achteraf blijkt dat vanuit het perspectief van Pathé een verstandige keuze, want regisseur Steven LaMorte levert niet bepaald de hoogste kwaliteit af. Het betreft een vrouw die het moet opnemen tegen een boosaardige kerstgeest, die wordt vertolkt door David Howard Thornton (Art the Clown). In principe kreeg ik ook voortdurend het gevoel dat ik naar Art zelf aan het kijken was, want Thornton kan het niet laten om de Grinch te voorzien van zijn gewoonlijke cartooneske trekjes. LaMorte springt uitzonderlijk matig om met de spanningsboog en het acteerwerk van de protagonisten is dermate belabberd dat er geen greintje sympathie vanaf vonkt. Daarnaast maakt de dwaze geluidsbewerking van de bedreiging haast een vrolijk vriendje en leeft de film enkel op wanneer random figuurtjes bloederig uit elkaar worden getrokken. Het meest noemenswaardige moment treedt al binnen het eerste halfuur op gedurende een restaurantslachting, alles daarna wordt beduidend kleinschaliger neergezet. Op structureel en visueel vlak is The Mean One een absolute puinhoop te noemen, maar de boel wordt redelijk praktisch gehouden en Thornton doet wat hij kan. Ik raad diegene die bioscoopplannen hadden voor TMO van harte af om deze plannen daadwerkelijk door te zetten.

Tja wat moet je hier nu van zeggen , tenenkrommende slechte dialogen , slecht acteerwerk , een bizarre voice over , bizar genoeg word de film naar het einde toe ietsje beter , alsof de spelers tijd nodig hadden om een beetje op stoom te komen . Het monster zelf is het enige wat de film nog enigsins van de totale ondergang red .