La Piedad (2022)

Casanova bewijst zich met z'n tweede film. Het is duidelijk dat Skins niet zomaar een toevalstreffer was. Hij laat hier zien een duidelijk handtekening te hebben, maar zorgt er ook voor dat dit geen poging tot Skins 2 is. Hoe lang hij vast kan houden aan deze stijl weet ik niet (want na een tijd zal het toch onherroepelijk gaan wennen of zelfs vervelen), maar dat zijn zorgen voor later. Vooralsnog vind ik het geweldig. De link tussen de giftige moeder-zoon relatie en Noord Korea mag dan een beetje basic zijn (en wie dan toch een link wil maken met Ki-duk checkt beter even The Net ipv Pieta), maar het zorgt wel voor een originele opzet en enkele opvallende scenes, dus daar kon ik me niet aan storen. De soundtrack had ook wel iets scherper gemogen, zeker omdat het visueel wel compleet los durft te gaan. Acteerwerk verder sterk maar niet bepaald subtiel, en een aantal scenes die je eigenlijk enkel in een Casanova film ziet (daar reken ik de geboorte trouwens niet bij ... daar kan ik denk ik ondertussen al een redelijk lijstje van maken). Hopelijk gaat hij nog even door op dit elan, dit is 100% mijn soort cinema. 4.5* en een uitgebreide review