All the Beauty and the Bloodshed (2022)

Gouden Leeuw in Venetië 2022? Een dertien in een dozijn-documentaire die chronologisch put uit het archief van fotografe Nan Goldin. Een egodocument, op kinderlijke wijze verteld: en toen verhuisde ik hierheen, en toen daarheen, en toen kreeg ik een relatie met Pietje en toen een relatie met Marietje, en zo verder, en zo verder... zonder dat de docu iets toevoegt aan het tijdsbeeld zoals ik dat al ken uit boeken en films. Oh ja, de wereldberoemde fotografe (met een moeilijke jeugd) kende ik nog niet en nu wel: een bohemienne die 'gewone' foto's maakt en blijkbaar het geluk heeft gehad om door te breken in musea. Oh ja, ze strijdt ook tegen de Sackler-familie, de farmaceutische familie die rijk is geworden aan de verkoop van verslavend makende medicijnen als valium en oxycodone/oxycontin, reden waarom ik de docu graag wilde zien, als oud-verslaafde aan oxycodone. Teleurstelling: de docu gaat alleen over het ego van Nan Goldin en een heel klein pietsie pietsie beetje over haar activisme. Gouden Leeuw in Venetië 2022? Dan moet de concurrentie niet groot zijn geweest...

Nan Goldwin is het meest prominente gezicht van een groep activisten dat zich inzet om de steenrijke familie Sackler te ontmaskeren wolven in schaapskleren. Die familie investeerde veel geld in prominente musea (waaronder Guggenheim en het Metropolitan Museum in New York) en kreeg daarvoor een Sacklervleugel of –afdeling terug. Maar de Sacklers verdienden hun fortuin met de productie en marketing van medicijnen die zo verslavend zijn dat er dagelijks 150 mensen sterven aan de gevolgen daarvan. Begint met een in het oog springende actie en Poitras gebruikt dat als ankerpunt om terug te kijken op het turbulente, kleurrijke leven van een eigenzinnige, volhardende kunstenaar die altijd haar hart heeft gevolgd en zowel de fijne als de onaangename gevolgen daarvan heeft geaccepteerd. Een perfecte combinatie van persoonlijk portret en kritiek op Big Pharma.

Egodocument van een bekende amerikaanse fotografe. het probleem met dit soort documentaires is, dat het niet interessant is voor de kijker als je niet die periode hebt meegemaakt, de jaren 70/80 in new-york. er komen polaroids en vage filmpjes voorbij met mensen die je niet kent. het boeide me niet, ik voelde me eigenlijk een soort voyeur. het zijn eigenlijk twee films, één over haar leven en een film over de strijd tegen de Sackler familie.