Lola (2022)

Het idee van de film is wellicht meer een bekend filosofisch argument tegen de mogelijkheid om de toekomst te kennen (voorspellen) dan een science fiction-cliché: als je de (eigen) toekomst kent dan kun je de toekomst ook veranderen zodat je de toekomst niet kunt kennen (als je bv. weet dat je morgen op weg naar werk wordt aangereden door een auto, dan kun je dat eenvoudig voorkomen door morgen thuis te blijven). De film gebruikt dit om een alternatieve geschiedenis te geven: doordat twee zussen aan de vooravond van WO II de toekomst kunnen zien kunnen ze niet alleen dansen op David Bowie maar ook het Britse leger van inlichtingen voorzien waarmee het verloop van de oorlog en zelfs de wereld na de oorlog wordt veranderd waarmee bv. David Bowie weer verdwijnt (de toekomst wordt “een herinnering die vervaagt”). Tot zover is het overzichtelijk maar de film weet er een flinke puzzel c.q. warboel van te maken: niet alleen worden er meerdere alternatieve toekomsten/geschiedenissen geopend, maar omgekeerd lijken de vrouwen en mannen al in de jaren ’30 meer 21ste dan 20ste eeuw (de vrouwen domineren de mannen en bv. “Father always said, gender divide is an artificial construct”) en zou de film zelf een verzameling filmfragmenten uit de jaren ’30 en ’40 zijn met een mix van archiefbeelden (documentaire), vervalsing en film in het heden (van de oorlog) of in de de (vervaagde) toekomst. Niet alleen wordt de tijd zo volledig overhoop gehaald maar je raakt ook kwijt wat er nu (in het kader van de film) wel en niet gebeurd is (het slot suggereert dat de zussen – net als wij – al snel in de toekomst zagen dat het verkeerd zou aflopen voor zowel de wereld als zijzelf als Lola zou worden gebruikt om de geschiedenis te veranderen zodat Lola wordt vernietigd). De film is zo erg postmodern, verwarrend en in ieder geval bijzonder maar ik weet niet goed of de film briljant is of een mislukt experiment: de tijd zal het leren.

The Blair Witch Project, Zelig, Back To The Future, Enigma en uiteindelijk zelfs The Shining waren waarschijnlijk de inspiratie voor deze zeer overschatte puinhoop van wat ik na lang beraad maar omschrijf als een komisch drama. In 1941 ontwerpt Thomasina [Emma Appleton] een apparaat waarmee ze radio- en televisie-uitzendingen uit de toekomst kan zien. Die kennis gebruikt ze om het verloop van de oorlog te beïnvloeden, maar op langere termijn blijkt dat geen zegen te zijn. Gepresenteerd als ‘found footage’, wat al gauw helemaal nergens op blijkt te slaan. De ‘authentieke beelden’ zijn veel te scherp, het geluid is veel te helder (Legge realiseerde zich op een laat moment dat geluid in home video's pas mogelijk was vanaf de jaren 60) en het hele concept slaat nergens op. Een veelbelovend basisgegeven verdwaalt als snel in een moeras van losse ideeën en onzinnigheden, waaronder het gebruik van bestaande archiefbeelden in een veranderde toekomst?!

Ik kan me best vinden in de kritieken van mrklm hierboven, maar ik zag genoeg leuke ideeën om nog wel een voldoende te geven. Dat idee van found footage is niet nieuw maar kan hierin best werken. Echter ga je al snel krijgen dat een en ander wat ongeloofwaardig wordt, zeker dat alles gefilmd wordt. Dan kan men in de film zich dat afvragen en kan iemand zeggen dat iemand graag alles filmt, dan nog. Sommige momenten die gefilmd worden zijn ongeloofwaardig dat men daar had kunnen filmen. Ook wordt het niet heel consequent doorgevoerd als ineens muziek over de film heen klinkt. Als dit echt een gevonden video was (inclusief gemonteerde archiefbeelden) dan kan dat eigenlijk niet, ondanks dat die scène an sich mooi was. Verder is de film best aardig, het overkeoepelende idee is leuk en men probeert er wel iets mee op zowel emotioneel als filosofisch vlak al blijft het wat in algemeenheden vallen. Maar de 80 minuten zijn redelijk goed uit te zitten en ik waardeer het idee van de film. Visueel ook best mooi soms. 3,0*.