Le Bleu du Caftan (2022)

"Wees niet bang om lief te hebben," zegt Mina, de echtgenote, tegen het einde van de film wanneer ze alleen met moeite nog een mandarijn kan eten. Behoedzaam en zorgvuldig (de twee woorden waarmee je deze film kunt karakteriseren) strelen de handen van kledingmaker Halim in de beginscène een zachte stof. Handen die als een motief in de film zullen terugkeren, zoals de stof letterlijk belichaamd zal worden door de menselijke huid en metaforisch door de schil van een mandarijn. Zorgvuldig en behoedzaam vertellen de handen en de ogen van de echtgenote, haar man en de leerling-kledingmaker het breekbare verhaal van hen drieën en van een onzichtbare vader - "hij zal trots op je zijn geweest," suggereert Youssef, de leerling. Ik ging er helemaal in mee, vooral met Mina, de echtgenote, de leidraad van het verhaal, al is ze minder in beeld dan haar echtgenoot. En ik brak tweemaal, onvermijdelijk. Een meesterwerk? Niet helemaal. Laat ik volstaan met te zeggen, dat de behoedzaamheid helaas een paar keer wordt doorbroken in scènes die moeiteloos geschrapt hadden kunnen worden. Het zij zo, en het zij de regisseur Maryam Touzani vergeven. Ze schonk de kijker een met goud beklede, blauwe kaftan die het hart raakt.

Na een indringende medische ingreep wil Mina [Lubna Azabal] er zeker van zijn dat haar echtgenoot Halim [Saleh Bakri] de kledingzaak die ze samen hebben opgebouwd ook zonder haar draaiende kan houden. Ze gaan op zoek naar een leerjongen lijken die te vinden in de getalenteerde Youssef [Ayoub Missioui], die al snel een sterke band krijgt met Mina, maar vooral met Halim. Touzani volgt het meesterlijke Adam op met alweer een film over een maatschappelijke kwestie die ze met empathie, respect, maar ook met een aangenaam vleugje humor benadert. De acteerprestaties zijn ook nu van zeer hoog niveau en minimaal een brok in de keel is gegarandeerd tijdens de ontroerende ontknoping.

Aardige film die enkele goede punten kent maar ook wat begint te slepen en soms te veel drama erin stopt. Sowieso het centrale duo Azabal en Bakri zijn ijzersterk met een goede chemie en hun relatie leeft echt. Prachtig innemend door Bakri en energiek door Azabal. De jonge Messioui valt wat tegen dan; hij blijft te veel aan de oppervlakte met zijn vertolking. Visueel erg degelijk maar nergens heel bijzonder. Soms wel mooi de focus op allerlei materialen, stoffen en handwerk maar dat brengt niet veel nieuws. Ik kijk vaker filmpjes over het maken van kleding en deze film voegt eigenlijk niets toe op dat punt. Zeker richting het einde begon het allemaal wat te lang te duren voor mijn gevoel. 3,0*.